Θρυλική μορφή, συνυφασμένη με τον ελληνισμό του 19ου αιώνα, ο Μοναχός Χριστόφορος Παπουλάκος (περί 1770-1861) υπήρξε ένας «απόστολος» της νεότερης εποχής, όπως λένε οι μελετητές του βίου του. Για πρώτη φορά, η περίπτωση αυτού του Μοναχού, που αγαπήθηκε από τον λαό και κυνηγήθηκε από το επίσημο κράτος επί Οθωνος…O βίος του Παπουλάκου ήταν πολυκύμαντος και ο ίδιος κατέληξε υπό περιορισμό σε Μονές της Θήρας και της Ανδρου, αλλά ο λαός που υποστήριζε τις «αιρετικές», κατά το κράτος και την Ιερά Σύνοδο ακόμη, διδαχές του, του εξέφραζε την αγάπη του. Αυτός ο «λαϊκός ήρως» του ελληνικού 19ου αιώνα, που γεννήθηκε μετά το 1770 στον Αρμπουνα του Δήμου Κλειτορίας των Καλαβρύτων, «ήταν ένας άνθρωπος φιλήσυχος και δίκαιος».
Αναδημοσίευση του παραπάνω κειμένου από την εφημερίδα «Καθημερινή» http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_2_23/09/2009_330376
Η επίσκεψή του Παπουλάκου στην Ύδρα
Την άνοιξη του 1852 άρχισε ο νέος κύκλος της περιοδείας του ξεκίνησε από την επαρχία Σπετσών και Ερμιόνιδας αφού πρώτα πέρασε από την Κορινθία και την Αργολίδα. Φτάνοντας στην Ύδρα οι εκδηλώσεις ευλάβειας των κατοίκων έφτασαν σε ακραία σημεία. Έλεγαν μάλιστα ότι κινιόντουσαν τα κανδήλια και δάκρυζαν οι εικόνες κατά την μνημόνευση του ονόματός του. Ακόμα και οι πέτρες που πάνω τους πάτησε για να κηρύξει, θεωρούνταν ότι είχαν θαυματουργικές ιδιότητες. Λιτανείες και αγρυπνίες γινόντουσαν στην μνήμη του. Οι ιερείς έπαυσαν να μνημονεύουν το όνομα του βασιλέως κατά την Θεία Λειτουργία και αντ΄ αυτού μνημόνευαν το όνομα του Χριστοφόρου . Τα πλήθη του λαού που άκουγαν τα κηρύγματα του άρχισαν να εξεγείρονται εναντίον των εκπροσώπων της δημόσιας διοίκησης.
Ο Χριστόφορος Παπουλάκος όμως ιδιαιτέρως παραπέμφθηκε, για τον περαιτέρω πειθαρχικό του έλεγχο, στην Ιερά Σύνοδο, η οποία αποφάσισε να εγκλεισθεί σε μόνιμο περιορισμό του στην Μονή Παναχράντου στην Άνδρο.
Πολλοί οπαδοί του, αλλά και πολλοί ξένοι από τα γύρω χωριά του νησιού και από όλα τα μήκη της Ελλάδας, ιδιαιτέρως από την Ύδρα, Σπέτσες, Κρανίδι, Κάρυστο, Κρήτη και από άλλα νησιά του Αιγαίου, από το Μοριά και κυρίως από την Λακωνία και την Αρκαδία, έρχονταν για να πάρουν την ευχή του ή να πάρουν ράσο του ή κάποιο εγκόλπιο σταυρό που σκάλιζε ο ίδιος.
(Πηγή: http://www.papoulakos.org/).

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου