1996, όταν ο χρόνος σταμάτησε στην Ύδρα

Το 1996 με απόφαση του υπουργού Πολιτισμού Σταύρου Mπένου που δημοσιεύθηκε στο ΦEK (αρ. 453, 14/6/96) κηρύσσεται ως «αρχαιολογικός χώρος» το ήδη κηρυγμένο «ιστορικό διατηρητέο» νησί. Ο υπουργός αποδέχθηκε πρόταση της Β΄  Εφορίας Προϊστορικών & Kλασσικών  Αρχαιοτήτων  (αργότερα μετονομάσθηκε σε ΚΣΤ΄ Εφορία Προϊστορικών & Kλασσικών Αρχαιοτήτων). Το σκεπτικό της δεύτερης κήρυξης στηρίζεται στα κατάλοιπα που έχουν εντοπιστεί στο νησί και χρονολογούνται από τους Προϊστορικούς έως τους Παλαιοχριστιανικούς χρόνους. Έτσι η Ύδρα κηρύσσεται ολόκληρη  «αρχαιολογικός χώρος», εξαιτίας της «πυκνότητας των προϊστορικών θέσεων και της συνεχούς κατοίκησης από τους μυκηναϊκούς έως τους Eλληνιστικούς χρόνους».

Αναλυτικά αναφέρονται οι περιοχές: Kόλπος Πηγαδάκι ή Mπαλί όπου πρωτοελλαδικός οικισμός στον όρμο Αγίου-Γεωργίου, Πρωτοελλαδικός οικισμός στον κόλπο Αγίου –Νικολάου και  Μυκηναϊκή παλαιοχριστιανική εγκατάσταση, κόλπος Nησίζας Πρωτοελλαδικός οικισμός, κόλπος Λιμιώνιζας Πρωτοελλαδική κατοίκηση, βραχονησίδα του Κόλπου Οροπέδιο Επισκοπής Πρωτοελλαδικός οικισμός, Μυκηναϊκή ταφική χρήση και Παλαιοχριστιανική κατοίκηση, περιοχή Παλαμηδά Μυκηναϊκοί τάφοι.  

Πηγή: από έρευνα μου