Το
παρακάτω κείμενο το αναδημοσιεύω από το argolikeseidiseis.blogspot.com: (γραμμένο την Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012),
«Έφυγε ο φύλακας του Δοκού, Σταύρο
καλό ταξίδι»
Τον
Σταύρο τον γνώρισα πριν μερικά χρόνια που είχα πάει στο Δοκό, το μικρό νησάκι
δίπλα στην Ύδρα. Εκεί σε αυτό το νησί είχα την ευκαιρία να γευθώ την φιλοξενία
του και την ζεστασιά των γονιών του που ζούσαν τότε. Σε αυτήν την επίσκεψη μου
στο νησί του, έτυχε να είναι και ο Πάνος Καμένος, φίλοι αυτοί από ποιο παλιά.
Δεν κατάφερα να ξαναπάω από τότε να δω τον Σταύρο πάλι και σήμερα έμαθα πως
έφυγε από την ζωή.
Σε ανάμνηση του Σταύρου
του φύλακα του Δοκού αναδημοσιεύω επιστολή του Π. Καμένου.
«…Κανείς δεν μιλά για το
τελευταίο ταξίδι του Σταύρου .
Του Φίλου μου του Σταύρου. Του φύλακα του Δοκού. Του Νησιού με αρσενικού όνομα. Ενός από τα 9 με αυτήν εδώ την ιδιότητα.
Μιας βραχονησίδας κοντά στην Αθήνα μεταξύ της Υδρας και της Ερμιόνης.
Τον Σταύρο που κάθε πρωί πριν πάει στα ζωντανά του, σήκωνε την Ελληνική σημαία, στο Νησί του, στον Δοκό, στο Αιγαίο.
Στον Σταύρο που άναβε τα καντήλια στον Αι – Νικόλα, όπως έκανε ο πατέρας του ο Καπετάν –Νικόλας και η μάνα του η Κυρά Ειρήνη στο Νησί.
Στον φίλο μου και αδελφό μου τον Σταύρο που όταν ¨φουρτούνιαζα» και έφτανα στα όρια μου να τα βροντήξω από την πολιτική , μου έλεγε: « Μην τους κάνεις την χάρη. Μείνε για να είσαι η αλογόμυγα τους»
Υπάρχει ελπίδα. Υπάρχει μετά θάνατον ζωή. Υπάρχει το «για λίγο καιρό ξαποσταίνει και ξανά για την δόξα τραβά»
Στο υπόσχομαι καλέ μου φίλε Σταύρο και στο υπόσχονται ακόμα και αυτοί που δεν σε γνώρισαν
Καλό ταξίδι αγαπημένε μου φίλε και να είσαι σίγουρος ότι στο Δοκό στο Αγαθονήσι, στη Ρω, στον Αι Στράτη , στην Πλάτη, στα Ϊμια, κάποιοι Έλληνες θα υψώνουμε την σημαία σαν και σένα.»
Ο φίλος σου Πάνος
Του Φίλου μου του Σταύρου. Του φύλακα του Δοκού. Του Νησιού με αρσενικού όνομα. Ενός από τα 9 με αυτήν εδώ την ιδιότητα.
Μιας βραχονησίδας κοντά στην Αθήνα μεταξύ της Υδρας και της Ερμιόνης.
Τον Σταύρο που κάθε πρωί πριν πάει στα ζωντανά του, σήκωνε την Ελληνική σημαία, στο Νησί του, στον Δοκό, στο Αιγαίο.
Στον Σταύρο που άναβε τα καντήλια στον Αι – Νικόλα, όπως έκανε ο πατέρας του ο Καπετάν –Νικόλας και η μάνα του η Κυρά Ειρήνη στο Νησί.
Στον φίλο μου και αδελφό μου τον Σταύρο που όταν ¨φουρτούνιαζα» και έφτανα στα όρια μου να τα βροντήξω από την πολιτική , μου έλεγε: « Μην τους κάνεις την χάρη. Μείνε για να είσαι η αλογόμυγα τους»
Υπάρχει ελπίδα. Υπάρχει μετά θάνατον ζωή. Υπάρχει το «για λίγο καιρό ξαποσταίνει και ξανά για την δόξα τραβά»
Στο υπόσχομαι καλέ μου φίλε Σταύρο και στο υπόσχονται ακόμα και αυτοί που δεν σε γνώρισαν
Καλό ταξίδι αγαπημένε μου φίλε και να είσαι σίγουρος ότι στο Δοκό στο Αγαθονήσι, στη Ρω, στον Αι Στράτη , στην Πλάτη, στα Ϊμια, κάποιοι Έλληνες θα υψώνουμε την σημαία σαν και σένα.»
Ο φίλος σου Πάνος
Πηγή
κειμένου και φώτο:
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου