Δοκός (η αρχαία Απεροπία)

Η νησίδα Δοκός ανήκει στον Δήμο Ύδρας και είναι νησί πολλών ιδιοκτησιών,  βρίσκεται στο στενό ανάμεσα στην Ύδρα, την Ερμιόνη και Σπέτσες. Η αρχαία  ονομασία  "Απεροπία" μας παραπέμπει στην "άπειρη θέα"  που παρείχε στους κατοίκους αλλά και τους επισκέπτες το νησί, λόγω της στρατηγικής του θέσηw. Ανέκαθεν αποτελούσε ένα καλά κρυμμένο στρατηγικό σημείο και βρίσκεται σε στρατηγικό σημείο, σε σημείο ελέγχου της ναυσιπλοΐας. 

Η γεωγραφία του νησιού

Η νησίδα Δοκός έχει σχήμα επίμηκες με κατεύθυνση δυτική-ανατολική, η επιφάνεια του είναι 12 της χλμ με μήκος π. 7 χλμ, με μήκος ακτών 31 χιλιομέτρων και το μέγιστο ύψος του είναι 288 μέτρα. Το κοντινότερο μέρος του με την ακτή είναι ένα στενό πλάτους 0,5 ν.μ. από το ακρωτήριο Μουζάκι της Ερμιονίδος και του νοτιοδυτικού άκρου του νησιού. Ο Δοκός είναι ορεινός και βραχώδεις   με υψόμετρο 308 μ.

Η ιστορία (του)

Ο Δοκός σύμφωνα με αρχαιολογικές έρευνες είχε κατοικηθεί από την εποχή του χαλκού, πριν 6.000 χρόνια. Υπάρχουν αρκετές αρχαιολογικές θέσεις στο νησί που χρήζουν αρχαιολογικής έρευνας. Ο Μυκηναϊκός οικισμός της Κομμένης Μύτης, η Λέδεζα κ.α είναι ενδεικτικές της πλούσιας μακραίωνης ιστορίας του νησιού. 

Το 1975 βρέθηκε κοντά στην ακτή το αρχαιότερο γνωστό ναυάγιο χρονολογούμενο μεταξύ 2500-2000 π.Χ. .Η νησίδα απ ότι έδειξαν έρευνες είχε κατοικηθεί από την εποχή του χαλκού, πριν 6.000 χρόνια. Λείψανα εκείνης της εποχής βρέθηκαν κατά μήκος της παραλίας. 

Το αρχαιότερο ναυάγιο του κόσμου

Η θαλάσσια περιοχή της Κομμένης Μύτης (Μακρύς Κάβος), ερευνήθηκε από το  Ινστιτούτο Εναλίων Αρχαιολογικών Ερευνών, (1989-1992), και βρέθηκε  το αρχαιότερο μέχρι στιγμής γνωστό ναυάγιο. H υποβρύχια ανασκαφική έρευνα έφερε στο φως δύο λίθινες άγκυρες, μεγάλες ποσότητες κεραμικών και πλήθος λίθινων εργαλείων, σύμφωνα με τα οποία το ναυάγιο χρονολογείται στην ύστερη Πρωτοελλαδική ΙΙ περίοδο (2450/2350-2200/2150 π.Χ). Ίχνη από το ίδιο το πλοίο δε διασώθηκαν. 
Βυζαντινή εποχή και Ενετοκρατία

Στην ανατολική  πλευρά του νησιού επάνω σε ύψωμα υπάρχουν τα ερείπια της μεγάλου Βυζαντινού- Ενετικού κάστρου, οι Βυζαντινοί κατασκεύασαν το κάστρο ,τον 7ο μ.Χ αιώνα, επί Ηρακλείου ή Κωνσταντίνου του Δ’, το οποίο αργότερα χρησιμοποίησαν οι Ενετοί, μέχρι και ο της ο Μοροζίνι το 1670. Οι οχυρώσεις του κάστρου- που εκτείνονταν της τη βόρεια πλευρά του νησιού – είχαν γίνει σε μεγάλη έκταση, πράγμα που δείχνει ότι εκεί έμεναν πολλά άτομα. Μια ακόμη ιστορία που σχετίζεται με το νησί του Δοκού  αναφαίρετε στη μεταφορά των οστών της Αγίας Ευλαλίας (Αγίας της Καθολικής Εκκλησίας), τα χρόνια της Ενετοκρατίας, προς την Μονεμβάσια, από εκεί μεταφέρθηκαν στην Ισπανία στον Καθεδρικό ναό της  Βαρκελώνης.
Η Επανάσταση του 1821

Στα χρόνια της επανάστασης του 1821 χρησιμοποιήθηκε από τον στόλο της Ύδρας σαν χειμερινό αγκυροβόλιο.

Τα μάρμαρα Δοκού

Στο Δοκό εξορύσσονταν πολύτιμα χρωματιστά μάρμαρα, για πολυτελείς οικοδομές. Η παραλία της Ύδρας είναι στρωμένη με πλάκες μάρμαρου από τον Δοκό.

Ο φάρος

Στη νοτιοανατολική πλευρά του έχει φάρο που κατασκευάστηκε το 1923, το ύψος του πύργου του είναι 9 μέτρα και το εστιακό του ύψος είναι 23 μέτρα.  

Οι εκκλησίες του νησιού

Στο νησί πάντως υπάρχουν έξη εκκλησίες: οι Άγιοι Απόστολοι που εορτάζουν της 30 Ιουνίου και σαν κτήτωρ ή το πιθανότερο ανακαινιστής φέρεται ο Αντρέας Πιπίνος, ο Άγιος Γεώργιος που είναι άγνωστος η ημερομηνία ανεγέρσεως του και είναι παλαιά ιδιοκτησία της Μονής Προφήτου Ηλία και εορτάζει της 30 Απριλίου, ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος με άγνωστο κτήτορα και με ημερομηνίες εορτασμού, της 26 Σεπτεμβρίου και της 9 Μαΐου, την Κοίμηση της Θεοτόκου της με άγνωστη ημερομηνία ανεγέρσεως , ιδιοκτησίας της Μονής του Προφήτου Ηλία, τον Άγιο Νικόλαο που δεν έχουμε καμιά πληροφορία και εορτάζει της 6 Δεκεμβρίου και τον Προφήτη Ηλία της αγνώστου κτήτορα που είναι ερειπωμένο και εορτάζει της 20 Ιουλίου. Από ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες υπάρχει μια ερειπωμένη εκκλησία ή μικρό μοναστήρι αφιερωμένο στους Άγιους Ανάργυρους, που βρίσκεται παραλιακά, στην περιοχή Μεσάρι του νησιού. 
Αδόμητος ζώνη Α

Ο Δοκός λόγω των αρχαιοτήτων που διαθέτει (μυκηναϊκή πόλη, τάφοι, μεσαιωνικό κάστρο, πρωτοελλαδικό ναυάγιο),  το 1994 κυρήχθηκε Α΄ αδόμητος ζώνη.

Απογραφές κατοίκων

Οι κάτοικοι του νησιού μέσα από της περασμένες απογραφές είναι ο εξής: 1940 άτομα 41, 1951 άτομα 36, 1961 άτομα 28, 1971 άτομα 7, 1981 άτομα 9, 1991 άτομα 8, 2001 άτομα 43.

Πηγή:Προσωπική μου έρευνα