Η αρχή της δημοσίευσης των απομνημονευμάτων του Έϊντεκ στην
"Αρμονία" το 1900.
Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης
Πολλές φορές έχουμε απορία, πώς να ήταν άραγε πρόσωπα
του παρελθόντος, που θαυμάσαμε ή αγαπήσαμε και τα οποία έζησαν σε εποχές, στις
οποίες δεν υπήρχε η τέχνη της φωτογραφίας. Βέβαια διασώθηκαν σπουδαίες μερικές
φορές ζωγραφικές απεικονίσεις, αλλά πάντα υπάρχουν αμφιβολίες για την ακρίβεια
της απεικόνισης.
Τέτοιες απορίες εδώ την Ελλάδα έχουμε για παράδειγμα,
για τα πρόσωπα των ηρώων της Επανάστασης του 1821, αν και έχουμε ζωγραφικές
απεικονίσεις για πλείστους εξ αυτών.
Έτσι, ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι αφηγήσεις
απομνημονευματογράφων για το πώς έβλεπαν, ενώ εξελίσσοντο τα μεγάλα ιστορικά
γεγονότα, τις μορφές των πρωταγωνιστών, που εμείς σήμερα με την απόσταση του
χρόνου θεωρούμε μυθικές.
Αυτή την εικόνα για την όψη του Καραϊσκάκη,
μας δίνει ο Έϊντεκ και συνεχίζει με την παρουσίαση του Ανδρέα Μιαούλη.
«Το αγαθόν ειλικρινές πρόσωπον αυτού-
σημειώνει- μετά του ανοικτού μετώπου, των φιλοφρόνων οφθαλμών και της
καμπυλουμένης προς τα εμπρός ευρείας ρινός του άνωθεν υποφαίου μύστακος
ενέπνεεν εμπιστοσύνην και σεβασμόν».
Είχε κοντό και δυνατό λαιμό , πλατύ αυχένα,
μεγάλο κεφάλι με αραιά κοντά και ψαρά μαλλιά, επάνω στα οποία φορούσε φέσι με
γαλάζια φούντα. Φορούσε βαθυκύανη φορεσιά, απλά διακοσμημένη, με μαύρα
μεταξένια γαϊτάνια και φαρδιά βράκα, μέχρι το γόνατο. Επίσης φορούσε λευκές
κάλτσες και μαύρες μαλακές παντόφλες.
Στη μέση του τύλιγε φαρδύ μεταξένιο κόκκινο
ζωνάρι με χρυσοΰφαντα νήματα.
Ο Υδραίος ναύαρχος μιλούσε ελληνικά και
αλβανικά, λίγα ισπανικά και πορτογαλικά και καταλάβαινε κάποια ιταλικά.
«Μορφή μεγαλοπρεπής, επιβλητική και ευσταθής»
κατέληγε ο Έϊντεκ για τον Μιαούλη....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου