«Ένα κομμάτι βράχος καταμεσής στην θάλασσα, η Ύδρα του πολιτισμού, της ιστορίας, των θρύλων και των μυστηρίων...»

Τετάρτη 7 Αυγούστου 2013

Art Ύδρα: Καλοκαιρινή έκρηξη - Η σύγχρονη καλλιτεχνική Ύδρα

Από: ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ
…Φτάνοντας στο ιστορικό μουσείο της Ύδρας πετυχαίνουμε και τη δυναμική διευθύντρια του την κυρία, Ντίνα Αδαμοπούλου, η οποία φροντίζει για τα πάντα με μεράκι και μεγάλη αγάπη. Επίμονη και με την εσωτερική ηρεμία που χαρακτηρίζει τους Υδραίους, μας αφηγείται τις ιστορίες από το μουσείο και την υπέροχη ταράτσα του - «που ανήκει αποκλειστικά στον Τέτση. Του αρέσει να κάθεται και να ζωγραφίζει εκεί με τις ώρες». Η απογευματινή βόλτα συνοδεύεται απαραίτητα από περιπλάνηση στα δαιδαλώδη, ανηφορικά σοκάκια -ευτυχώς χανόμαστε-, μια αίσθηση που θέλεις να έχεις μόνο στην Ύδρα.
Μόνο εδώ δεν θες οι χάρτες να μεσολαβούν στην ερωτική σχέση που αναπτύσσεις με το νησί και τα βαθιά μυστικά του, θες να υπάρχεις μόνο εσύ κι αυτό. Εκεί στη ρομαντζάδα μπορείς να βρεις κι άλλους συνενόχους-εραστές του νησιού από διάφορα μέρη του κόσμου. Όπως για παράδειγμα, 
η μοιραία συνάντησή μας με μία από τις πιο διάσημες συγγραφείς της Διασποράς, την Ελληνοαυστραλέζα  Αντρεα  Ντεμετρίου, η οποία δεν μπορεί να αφήσει το νησί για καμία περιοχή στον κόσμο. Εχει γίνει ήδη φίλη με τους ντόπιους, όπως μας εξομολογείται, και λατρεύει τις απογευματινές βεγγέρες σε σπίτια φίλων. «Όλα τα σπίτια είναι διαρκώς ανοιχτά εδώ στην Ύδρα».
Και η αλήθεια είναι ότι τα σπίτια μόνο μακριά δεν είναι εδώ - όπως και οι άνθρωποι. Ο ήλιος αρχίζει να γλείφει τις άκρες του πελάγους δημιουργώντας πολύχρωμους ιριδισμούς πάνω στα μεγάλα αστραφτερά βραχιόλια τα οποία φοράνε με αέρα επιδειξιομανίας οι εκλεπτυσμένες κυρίες που κατεβαίνουν τα Σαββατοκύριακα στο νησί. Το παιχνίδι με το φως μαρτυρά από μόνο του από πού εμπνεύστηκαν γενιές και γενιές παραστατικών ζωγράφων, γιατί η Υδρα έγινε το σημείο αναφοράς των καλλιτεχνών σε όλο τον πλανήτη και πώς οι νέοι καλλιτέχνες έχουν φτιάξει εκεί το κρησφύγετό τους. Όλοι λίγο πολύ γίνονται εδώ ποιητές - σε αυτό το νησί που δεσπόζουν ταυτόχρονα το θανατικό κρεβάτι του Μαουρίτσιο Κατελάν, η πρωτοποριακή ματιά του Δάκη Ιωάννου, τα στιβαρά αυστηρά σχέδια του Γκίκα, η ονειρική διάθεση του Τέτση. Και πάνω από όλα η αίσθηση ότι η Ύδρα θα μείνει για πάντα ένα ζωντανό καλλιτεχνικό μεγαλείο, μια ονειρική τρύπα σε έναν απελπιστικά πεζό πλανήτη.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου