«Παναγιώτης Τέτσης: Παίζοντας με τα χρώματα» (Ελλάδα, 2014) του Γιάννη Βαμβακά

Φώτο από: http://www.clickatlife.gr/

Πηγή:ΤΟ ΒΗΜΑ

«Παναγιώτης Τέτσης: Παίζοντας με τα χρώματα» (Ελλάδα, 2014) του Γιάννη Βαμβακά

Λίγα χρόνια μετά τα «Είδωλα στον καθρέφτη», το πορτρέτο του ζωγράφου Δημήτρη Μυταρά, ο Γιάννης Βαμβακάς, καταθέτει το σαφώς ωριμότερο ντοκιμαντέρ «Παναγιώτης Τέτσης: Παίζοντας με τα χρώματα» (Ελλάδα, 2014) μέσα από το οποίο ο Υδραίος ζωγράφος μιλά για τα πάντα, ξεφεύγοντας αρκετά από την ζωγραφική. Όταν για παράδειγμα η ερευνήτρια της σύγχρονης ελληνικής τέχνης Λιμπέρτη Πολύζου (συνεργάτις του Βαμβακά και στα «Ειδωλα») τον ρωτά για την «γραμματική των χρωμάτων» εκείνος απαντά ότι ούτε γραμματική ξέρει, ούτε συντακτικό. «Δεν υπάρχει συνταγή στα χρώματα. Ψάχνεις και τα βρίσκεις μόνος σου.»

Μια εκ βαθέων «κατάθεση» λοιπόν του ζωγράφου για τη ζωή στην Υδρα όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε, για την σχέση του με το νησί, για την έλξη του στη ζωγραφική, για τη μετακόμισή του στον Πειραιά, για το φλυτζάνι που έλεγε η κυρία Σουλτάνα, για τις αναμνήσεις του από το μετρό του Παρισιού (εντύπωση του είχε κάνει η ταμπέλα «Απαγορεύεται να φτύνετε»), για την σχέση του με τους μαθητές και τη διδασκαλία, για την αγαπημένη του Σίφνο, για τους γονείς του με τους οποίους είχε πολύ καλή σχέση, παρότι τον πατέρα του τον έχασε προτού κλείσει τα 20, για  το καφενείο του πατέρα του το οποίο αργότερα μετέτρεψε σε εστιατόριο, χωρίς όμως το εγχείρημα να φτουρήσει.

Χάρηκα που είδα την ταινία γιατί είναι μια επιμελημένη δουλειά πάνω σε έναν σημαντικό καλλιτέχνη και άνθρωπο.

Βαθμολογία: 3

Αίθουσες: ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ