Η Λέσχη Αποφοίτων Σχολής Ναυτιλίας Ύδρας τιμά τον Β. Βασιλειάδη ήρωα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου

Η Λέσχη Αποφοίτων Σχολής Ναυτιλίας Ύδρας αποτίει φόρο τιμής στον ήρωα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Βασίλη Βασιλειάδη απόφοιτο (1939),  της Σχολής Πλοιάρχων Ύδρας

Η Λέσχη Αποφοίτων Σχολής Ναυτιλίας Ύδρας στις 7 Δεκεμβρίου και ώρα 19:00 θα πραγματοποιήσει εκδήλωση στη Λέσχη Αξιωματικών Ενόπλων Δυνάμεων (Ρηγίλλης 1, στο Σαρόγλειο Μέγαρο), αποδίδει φόρο  τιμής στον ήρωα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Βασίλη Βασιλειάδη  απόφοιτο (1939),  της Σχολής Πλοιάρχων Ύδρας  και Σμηναγού της RAF (Βασιλικής Πολεμικής Αεροπορίας) της Αγγλίας. 
Το όνομα του ήρωα και Απόφοιτου της  Σχολής Πλοιάρχων Ύδρας βρίσκεται γραμμένο στο μνημείο ηρώων-πεσόντων σε περίοπτο χώρο έξω από την Ακαδημία Εμπορικού Ναυτικού της Ύδρας.

Η ζωή και η δράση του ήρωα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Βασίλη Βασιλειάδη

Ο Βασίλης Βασιλειάδης ήταν γιός του Μιχάλη Βασιλειάδη και της Αυγουστίνας-Μαντλέν Μπρακεϋ (Augustine-Madline Braquehays). Γεννήθηκε  την 1η Νοεμβρίου 1920 στην Ρουέν της Γαλλίας…. 

Όταν πλησίαζε ο καιρός να αποφοιτήσει από το 1ο Γυμνάσιο Αρρένων Χίου, ο πατέρας του άρχισε να σχεδίαζει την επαγγελματική του αποκατάσταση. Τελειώνοντας το γυμνάσιο, θα συνέχιζε την ναυτική παράδοση της οικογένειας, σε μία δουλειά έτοιμη, με τρία πλοία του της οικογένειας να αρμενίζουν στις θάλασσες –«Ψαρρά», «Κασσιανή» και “Normandie”. Σύμφωνα λοιπόν με τις επιταγές του, ο Βασίλης θα φοιτούσε για δύο χρόνια στη Σχολή Εμποροπλοιάρχων της Ύδρας, από όπου θα έπαιρνε τα επαγγελματικά εφόδια για να συνεχίσει τις ναυτιλιακές δραστηριότητες του πατέρα του…. Κανείς σήμερα δεν γνωρίζει πότε και πως ο Βασίλης ανέπτυξε την αγάπη του για τα αεροπλάνα. Το όνειρο της πτήσης πάντως, φαινόταν να είχε σταλάξει μέσα του από καιρό. Ίσως, απλά, να μη το είχε εκφράσει ανοιχτά ή ίσως το κρατούσε μυστικό για να μην απογοητεύσει τον καραβοκύρη πατέρα του. Πάντως, το 1937, όταν αποφοίτησε από το γυμνάσιο και ετοιμαζόταν να αναχωρήσει για την Ύδρα, αποφάσισε να κάνει ένα αποχαιρετιστήριο δώρο στις δύο μικρές ξαδελφούλες του, τη Μαρία και την Ιωάννα. 

Ήταν δύο μπαλόνια, ένα κίτρινο και ένα ροζ, σε σχήμα αεροπλάνου! Έδωσε το κίτρινο στη Μαρία και το ροζ στην Ιωάννα, μαζί με την υπόσχεσή του: «Όταν θα πετάξω με το αεροπλάνο μου θα έρθω να σας πάρω στα φτερά μου να σας σηκώσω στους αιθέρες!».

Τα δύο χρόνια της φοίτησης στη Σχολή της Ύδρας, από τον Σεπτέμβριο του 1937, θα αποδεικνυόταν βαρύ καθήκον για έναν νεαρό με το ήθος και την ευαίσθητη ψυχή του Βασίλη… Η Ύδρα, η «Νήσος των Βράχων και των Ναυάρχων», όπως την αποκαλούσαν τα παιδιά της Σχολής, παρουσίαζε μία κάποια κίνηση κατά τη θερινή περίοδο, αλλά τον χειμώνα αποτελούσε τόπο εξορίας. Η μοναξιά εκείνων των ημερών, ωστόσο, του έδωσε τη δυνατότητα να ψάξει τον εαυτό του, αφήνοντας την αφοπλιστική του ειλικρίνεια να αποτυπωθεί στο ημερολόγιό του. «Ευρισκόμεθα ταξιδεύοντες την Μεσόγειον. Πλησιάζωμεν προς το μέσον αυτής, όταν έρχεται η είδηση της κηρύξεως του πολέμου: είναι 3 Σεπτεμβρίου. Το Αγγλικόν τελεσίγραφον εκπνέει στις 11 π.μ. και το Γαλλικόν εις τας 5 μ.μ.  Κατά τας 06.00 μμ. ευρισκόμενοι πλησίον της Γαλλικής Τύνιδας, βλέπωμεν ένα Γαλλικό πολεμικό αεροπλάνον.  Η πρώτη πολεμική εικόνα της ημέρας»… Ακριβώς δύο ημέρες μετά την ιταλική εισβολή, στις 30 Οκτωβρίου, ο Βασίλης είχε πάρει την απόφασή του και υπέβαλε προς το Βρετανικό Υπουργείο Αεροπορίας αίτηση κατάταξης στη RAF:«Είμαι Έλλην εκ Χίου, σπουδαστής ενταύθα. Εφόσον η Πατρίς μου εισήλθεν εις τον πόλεμον επιθυμώ να υπηρετήσω τας συμμαχικάς δυνάμεις προς υπεράσπισην των συμφερόντων της πατρίδος μου. Προτιμώ και ζητώ να καταταγώ ως αεροπόρος εις το σώμα της Βασιλικής Αεροπορίας».

Πολέμησε ηρωικά σε όλες τις αποστολές που του ανατέθηκαν στις 25 Μαρτίου 1945 διοικεί μια ομάδα εκτελώντας χρέη Σμηναγού στην περιοχή του Μπαχόλτ (ανατολικά του Μούνστερ) εναντίον πομπής στρατιωτικών φορτηγών. Το εξαιρετικά πυκνό αντιαεροπορικό πυρ κάνει διστακτικούς τους υπόλοιπους του σμήνους και θέλοντας να δώσει ο ίδιος το παράδειγμα επιτίθεται μέσα σε ένα χάος πυρών. Την πρώτη φορά ξεπερνάει το φράγμα τους αλώβητος αλλά επιμένει σε μια δεύτερη επίθεση. Οι υπόλοιποι πιλότοι του αρνούνται και πάλι. Εκείνος θα εφορμήσει εκ νέου, αλλά το αεροπλάνο του (Tempest , JF-A, EJ755) εκρήγνυται αυτή την φορά στον αέρα…

Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας ο πατέρας του δέχτηκε την επίσκεψη Άγγλου πιλότου (Φεβρουάριος 1945), ο οποίος για πρώτη φορά θα του φέρει νέα για τον γιο του μετά από τόσα χρόνια. Την αρχικά χαρούμενη είδηση ακολουθεί σε λίγο το τραγικό νέο του θανάτου του. Καθώς το πτώμα του ποτέ δεν βρέθηκε για να ταφεί, η Αγγλία  χάραξε το όνομά του στο μνημείο των πιλότων της Κοινοπολιτείας στο Ράνυμεντ (Runnymede) κοντά στο Γουίνδσορ. Είναι ο Έλληνας πιλότος με τις περισσότερες επίσημες καταρρίψεις και του οποίου το όνομα μνημονεύεται σε μη ελληνικό μνημείο. Ο πατέρας του ονόμασε ένα φορτηγό ιδιοκτησίας του, τύπου Λίμπερτυ, Υποσμηναγός Βασιλειάδης. Ένας πίνακας με τον Βασιλειάδη εν στολή βρίσκεται στους τοίχους του γυμνασίου στο οποίο φοίτησε.

Οι πληροφορίες και οι φωτογραφίες για τον Β. Βασιλειάδη είναι από:

imansolas.freeservers.com

el.wikipedia.org/wiki