«Ένα κομμάτι βράχος καταμεσής στην θάλασσα, η Ύδρα του πολιτισμού, της ιστορίας, των θρύλων και των μυστηρίων...»

Κυριακή 22 Σεπτεμβρίου 2019

Παναγιώτης Ράππας: Εικαστικές Διαδρομές μέσα από το Άσπρο Μαύρο


Μια συνέντευξη του Παναγιώτη Ράππα στον Δημήτρη Λεμπέση που έγινε με αφορμή την επιτυχημένη έκθεση του στην Artshot Gallery, ''Χρόνος_ Μνήμη_ Τόπος'' (η έκθεση θα διαρκέσει έως και τις 5 Οκτωβρίου 2019). Ο Παναγιώτης Ράππας είναι γνωστός από τα animation, αυτή όμως τη φορά ο καλλιτέχνης ξετυλίγει έναν κόσμο μέσα από την ευαισθησία και την δύναμη της ακουαρέλας.
Στη συνέντευξη που ακολουθεί ο καλλιτέχνης αναφέρεται στην έκθεση αλλά και την Ύδρα, που όπως τονίζει υπήρξε το πρώτο μεγάλο του σχολείο σαν ένας τόπος στον χωροχρόνο που φιλοξενεί όλες σχεδόν τις παιδικές του μνήμες...
Ε. κ. Ράππα, παρά το γεγονός ότι σπουδάσατε ζωγραφική και χαρακτική στη Γερμανία, έχετε ασχοληθεί με τα κινούμενα σχέδια. Πώς ξεκινήσατε την καριέρα σας στη βιομηχανία του κινηματογράφου;

Α. Τυχαία μπήκα σε ένα μικρό στούντιο κινουμένων σχεδίων στο Βερολίνο τη δεκαετία του 80, άρχισα να πειραματίζομαι με την κίνηση και μάλλον ξέχασα να βγω. Βρέθηκα, αμέσως μετά, να δουλεύω σε δυο ταινίες μεγάλου μήκους στο Μόναχο. Εκεί με βρήκαν άνθρωποι της Universal και του Σπίλμπεργκ που έψαχναν ταλέντα για να επανδρώσουν το στούντιο Amblin που ετοίμαζαν στο Λονδίνο. Άρχισα έτσι να δουλεύω για παραγωγές του Χόλυγουντ. Συνεργάστηκα σχεδόν με όλες τις μεγάλες εταιρίες που παράγουν ταινίες Animation (Universal, Disney, Warner Bros., Paramount, 20th Century Fox, Columbia, Nickelodeon), κάτι που εξακολουθώ κατά καιρούς να κάνω μέχρι σήμερα.
Ε. Τι ήταν αυτό που σας κράτησε στα κινούμενα σχέδια για τόσα πολλά χρόνια;
Α. Η τέχνη του Animation περιέχει εν δυνάμει την δυνατότητα να φτάσει κανείς σε έργα που στην ιστορία της τέχνης προσδιορίζουμε με μια γερμανική λέξη: Gesamtkunstwerk. Δηλαδή έργα τέχνης που περιέχουν, συνδυάζουν και συμπυκνώνουν όλες τις τέχνες μαζί. Το πεδίο πειραματισμού δεν έχει όρια όπως και η δυνατότητα να εξελίξει κανείς τα εκφραστικά του μέσα. Δεν είναι καθόλου τυχαία η άνθηση που γνωρίζει τα τελευταία χρόνια.
Ε. Πότε αρχίσατε να ασχολείστε με την υδατογραφία;
Α. Νομίζω παιδάκι όταν ο πατέρας μου, που ήταν ναυτικός, μου έφερε ένα κουτί νερομπογιές για δώρο. Ζωγράφιζα όπου έβρισκα μ’ αυτές κάτι που δεν άλλαξε και πολύ μέχρι σήμερα.
Ε. Γιατί υδατογραφίες και όχι ζωγραφική ή Χαρακτική; Τι σημαίνει για εσάς υδατογραφία;
Α. Όντας ενεργός στον χώρο του κινηματογράφου, εξακολουθώ να αλλάζω κατά καιρούς τόπους διαμονής και να βρίσκω σ’ αυτούς καινούργια πράγματα που θέλω να ζωγραφήσω in situ. Στο σακίδιο που κουβαλάω στην πλάτη μου, υπάρχουν πάντα ένα κουτί με ακουαρέλες, ένα sketchbook και ένα μικρό δοχείο για νερό. Μου δίνουν την δυνατότητα να είμαι ανά πάσα στιγμή έτοιμος. Δεν μου είναι έτσι απαραίτητα ένα στούντιο και ο εξοπλισμός του. Είναι σαν το παστέλι και το κόκκινο κρασί που έδιναν την δυνατότητα στους Λεγεωνάριους της Αρχαίας Ρώμης να βαδίζουν τεράστιες, ακόμα και για την εποχή μας, αποστάσεις με πλήρη εξοπλισμό, ετοιμοπόλεμοι και πλήρη αυτάρκεια… Αυτό φυσικά δεν αποκλείει την πιθανότητα κάποια στιγμή να μπω στο στούντιο και να δουλέψω έργα με άλλα υλικά, άλλες τεχνικές και μεγάλες διαστάσεις.

Ε. Η σειρά των έργων που παρουσιάζετε στην ατομική σας έκθεση «ΧΡΟΝΟΣ_ΜΝΗΜΗ_ΤΟΠΟΣ» στη γκαλερί Artshot, είστε επικεντρωμένος στην Ύδρα, τη γενέτειρά σας. Όπως ο Ντο Χο Σου, που όλη του η δουλειά αφορά τα μέρη, τις πόλεις και τα τοπία που έζησε, γιατί;
Α. Αυτή, η Ύδρα, υπήρξε το πρώτο μεγάλο σχολείο. Σε όλα τα επίπεδα. Αυτή φιλοξενεί και όλες σχεδόν τις παιδικές μου μνήμες. Τις σημαντικότερες στην ζωή ενός ανθρώπου. Τα πρώτα βλέμματα, τις πρώτες μυρουδιές, τις πρώτες γεύσεις, τις πρώτες αγάπες… Αλλά και κάθε τόπος που επισκέπτεται κανείς και περνά ένα μέρος της ζωής του γεμίζει ένα μικρό συρτάρι της μνήμης με γνώσεις, βιώματα, χαρές και λύπες, ευχάριστες και δυσάρεστες αναμνήσεις που τον στοιχειώνουν. Αυτές προσπαθώ να σημειώσω με σχέδια in situ (επί τόπου) ή να συναρμολογήσω αργότερα στο στούντιο με την ελπίδα όταν τα κοιτάζει κανείς στο μέλλον, αν καταφέρουν να έχουν ένα, να τα αντιλαμβάνεται σαν μαρτυρίες και να ψυχανεμίζεται τι τα προκάλεσε. Αυτή η διαδικασία είναι κοινή νομίζω στους περισσότερους καλλιτέχνες και φυσικά και στον Do Ho Suh από την μακρινή Κορέα και τις εκεί εμπειρίες και μνήμες του.

Ε. Παρατηρήσαμε ότι τα μεγαλύτερα έργα που εκθέτετε είναι ασπρόμαυρα και τα μικρότερα και τα μπλοκ ζωγραφικής σας έγχρωμα. Τι σημαίνει για σας το άσπρο-μαύρο και γιατί το προτιμάτε στα μεγάλα μεγέθη;
Α. Το μέγεθος ενός έργου είναι μάλλον μια τυχαία επιλογή της στιγμής. Αλλά η σύνθεση μιας εικόνας στη ζωγραφική μοιάζει νομίζω, σε πολλά, με την σύνθεση στη μουσική. Με ένα έργο γραμμένο για ορχήστρα με διαφορετικά όργανα που συγχρονίζονται πάνω σε ένα ρυθμό και δίνουν μια μελωδία γεμάτη ηχοχρώματα δεμένα μεταξύ τους ή ένα κομμάτι για ένα όργανο που χρησιμοποιεί ρυθμούς, μελωδικές κλίμακες αλλά ένα ηχόχρωμα. Αυτό που έχει σημασία είναι να καταφέρεις να κλείσεις στη μουσική ή στην εικόνα όσα απ’ τη ζωή βίωσες και σε σημάδεψαν. Με την ελπίδα ότι αυτά θα αγγίξουν και άλλους και θα ανοίξουν μαζί τους ένα διάλογο που δεν έχει ίσως, ανάγκη τις λέξεις.

Κλείνοντας θα ήθελα να πω ότι διαφωνώ απόλυτα με τους ιμπρεσιονιστές -τους οποίους κατά τα άλλα θαυμάζω- ως προς το μαύρο. Το Μαύρο είναι χρώμα και μάλιστα ένα χρώμα με άπειρες δυνατότητες, ιδιαίτερα όταν συναντά το αντίθετό του Λευκό. Φλερτάρουν όμορφα και κάνουν καλό και καρπερό ζευγάρι…




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου