Φθινοπωρινή πρεμιέρα για την "Χιονονιφάδα που Αγάπησε το Καλοκαίρι" (του Χρήστου Δασκαλάκη)

Από: κ. Χρήστο Δασκαλάκη

"Αυτή την Κυριακή την περίμενα από καιρό.

Σήμερα το πρωί όμως ένιωθα ολόκληρο το κορμί μου να πονάει.

Προσπάθησα επανειλημμένα να πείσω τον εαυτό να αποβάλει κάθε άγχος, να είναι ήρεμος, να το απολαύσει, αλλά ήταν σαν να άκουγα τη μητέρα μου κάθε φορά που κάνω το λάθος να της πω ότι με αγχώνει κάτι. Το πρόβλημα διπλασιαζόταν…

Αποφάσισα να ακολουθήσω την κλασσική μου συνταγή. Σηκώθηκα και βγήκα από το σπίτι. Επιστρέφοντας, είχα μαζί μου ένα κιλό τυροπιτάκια και δύο κιλά γλυκά…

Συνέχισα να ακολουθώ πιστά το σχέδιο μου: κρατούσα το μυαλό μου απασχολημένο για να μη σκέφτεται και κατ’ επέκτασιν να μην αγχώνεται.

Μπήκα στο Ταξί και πήγα στο θέατρο.

Η ομάδα ήταν ήδη εκεί, έστηναν, ντυνόντουσαν, δοκίμαζαν τα φώτα, βάφονταν, έκαναν ζέσταμα και όλα τα σχετικά που με μεγάλη χαρά βιντεοσκοπούσα για να τα μοιραστώ με τους φίλους μου στο ίνσταγκραμ.

Ο χρόνος περνούσε, η αγωνία μεγάλωνε. Θα γέμιζε το θέατρο, θα συμμετείχαν τα παιδιά, θα έβγαινε η φωνή μου, θα ήταν μια καλή πρεμιέρα;;;

Μεταξύ παρασκηνίων και φουαγιέ, ήμουν ο «αγγελιοφόρος» των κοριτσιών μιας και οι ίδιες δεν μπορούσαν να βγουν έξω με τα ρούχα του ρόλου.

Ο κόσμος άρχισε να γεμίζει το φουαγιέ. Τα πρώτα δώρα έφταναν στο ταμείο, η αγαπημένη μας κυρία Αθηνά μας έφερε του κόσμου τα καλούδια και φίλοι της παράστασης είχαν έρθει με τα βιβλία τους για υπογραφή. Η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή και ειλικρινά σας λέω, ένιωθα ότι θα λιποθυμήσω. Μέχρι που η Μαίρη στο ταμείο μου έκανε νόημα ότι το θέατρο δεν μπορούσε να χωρέσει άλλον κόσμο και οι πόρτες έπρεπε να ανοίξουν. Η παράσταση ξεκινούσε!!!

Τα όσα ζήσαμε, δύσκολο να τα περιγράψω. Άλλωστε ήμουν λίγο πριν τη λιποθυμία. Μα οι εικόνες είναι αρκετές και η λέξη μόνο μία: ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!

Ευχαριστούμε για την υπομονή μέχρι να ξεκινήσουμε, για την αγάπη, για το χειροκρότημα, για τις αγκαλιές, ευχαριστούμε που, ακόμα και καθισμένοι στα σκαλοπάτια, νιώσατε την καρδιά μας και ταξιδέψατε παρέα μας…

Τίποτα άλλο. Μόνο αυτά!

Τώρα, νομίζω μπορώ να λιποθυμήσω ήρεμος…

Ραντεβού την επόμενη Κυριακή, και μια παράκληση: μπορεί όλοι οι καλοί να χωράνε, αλλά κλείστε άμεσα τις θέσεις σας γιατί δε θέλουμε να είναι κανένας καθισμένος στα σκαλοπάτια (εκεί, είναι η δική μου θέση. Οι φίλοι ξέρουν….)".