Από: iefimerida.gr/travel
Η συγγραφέας Πόλι Σαμσόν, στο νέο της
μυθιστόρημα, εμπνέεται από τις έντονες ημέρες του Λέοναρντ Κοέν και των μποέμ
φίλων του σε ένα νησί γεμάτο ζωντανά χρώματα και ιστορίες και αναπολεί τις
μαγικές στιγμές που έχει περάσει και η ίδια στην Ύδρα.
Ο βρετανικός Τύπος και όχι μόνο, το τελευταίο
διάστημα εξυμνεί τις ομορφιές των ελληνικών νησιών, διαφημίζοντας την Ελλάδα σε
όλο τον κόσμο, μετά από την επιτυχημένη προσπάθεια της χώρας στην αντιμετώπιση
του κορωνοϊού.
Και τώρα, η συγγραφέας Πόλι Σαμσόν, μέσα από το
τελευταίο της μυθιστόρημα που αναφέρεται στην Ύδρα, μιλά για τις ομορφιές του
νησιού και ανυπομονεί να επιστρέψει...
«Την τελευταία φορά που έφυγα από
την Ύδρα, πριν από μόλις δύο μήνες , προσπάθησα να μην ξεχάσω να ρίξω κάποια
κέρματα στο λιμάνι από το πλοίο. Είναι μια δεισιδαιμονία που πήρα από την
Ντίντι Κάμερον, ένας από τους αληθινούς χαρακτήρες του μυθιστορήματός του «A
Theatre for Dreamers»,
που πίστευε ότι θα εξασφάλιζε την επιστροφή της. Εκτός από μία ημέρα που δεν
είχε κανένα νόμισμα στο χέρι της και, όπως μου είπε η εγγονή της, η Αλίκη, δεν
επέστρεψε ποτέ στο νησί. Το πρωί, αφού έριξα τα κέρματά μου και φύγαμε από την
Ύδρα, η ελληνική κυβέρνηση έκλεισε όλα τα σχολεία της χώρας».
Η περιγραφή του νησιού μέσα από τα μάτια της
δημοσιογράφου
«Έτσι μυρίζει ο παράδεισος»
Ονειρεύομαι την άφιξη, την στιγμή που το Flying
Dolphin θα στρίψει αριστερά στο λιμάνι της Ύδρας.
Χρειάζεται περίπου μιάμιση ώρα από τον Πειραιά, ακριβώς νότια της Αθήνας. Το πρώτο
θέαμα του νησιού από το πλοίο είναι ο γκρίζος και άγονος βράχος. Και έπειτα η
στροφή και η μεγάλη αποκάλυψη, η νίκη, αυτή η αστραφτερή ημισέληνος του
λιμανιού και στην συνέχεια -αδύνατον να μην περιγραφεί με αμφιθέατρο – τα λευκά
σπίτια που υψώνονται σαν κλιμακωτά καθίσματα των θεών με φόντο τους άδειους
λόγους και τα βουνά. Είναι ένας μαγικός κόλπος, μια αποκάλυψη κάθε φορά.
Στην συνέχεια η συγγραφέας περιγράφει πώς θα
ήταν η επιστροφή της στην Ύδρα. «Αν μπορούσα να πάω αύριο, ξέρω πώς θα ήταν. Τα
ροζ μάρμαρα στο λιμάνι και τα γαϊδούρια στην σκιά, αλλά και τα μουλάρια που δεν
διαμαρτύρονται με το απίθανο φορτίο τους – ένα πλυντήριο, για παράδειγμα.
Αναστενάζω. Η κόρη μου κοιτάζει ψηλά και ρωτά: ‘Τι συμβαίνει;’. Και της λέω ότι
φαντάζομαι πώς θα ήταν να φτάσω στην Ύδρα αυτή την στιγμή. Ξέρω ακριβώς τι θα
έκανες, τι θα έλεγες. Κάνεις το ίδιο κάθε φορά. Σταματάς και παίρνεις μια βαθιά
μυρωδιά του αέρα και λες: Έτσι μυρίζει ο παράδεισος’».
Διαβάστε περισσότερα εδώ: iefimerida.gr/travel/bretaniki-guardian-ydra-etsi-myrizei-o-paradeisos
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου