Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος Αιδεσ. Πρωτ. π. Ακίνδυνος Δαρδανός: Η Μετάνοια και η Εξομολόγηση

Το κείμενο βρήκα στο χρονολόγιο του Γενικού Αρχιερατικού Επίτροπου και Προϊστάμενο Καθεδρικού Ναού Ύδρας Αιδεσ. Πρωτ. π. Ακίνδυνου Δαρδανού (παραθέτονται οι πηγές)
Η  Εξομολόγηση..
Δεκάδες κηρύγματα  για την  εξομολόγηση..
Πάμπολλες προτροπές πάντοτε με διάκριση απο τον εφημέριο ιδιαίτερα σε όσους είναι εμπερίστατοι με ασθένειες  κλπ.
Οι πλειοψηφία  κωφεύει..
"Δεν θέλω παπά μου να εξομολογηθώ...τα λέω στην εικόνα και πλήθος άλλων τέτοιων προφάσεων..
Φθάνει το τέλος..
Έρχεται ο Θάνατος..
Ολίγοι εξομολογούνται..
Άλλοι  κοινωνούν χωρίς εξομολόγηση...έτσι για το καλό...Φεύ!
Οι περισσότεροι  φεύγουν ανέτοιμοι
Φταίει  ο παπάς?
Μάλλον η απροθυμία  των ανθρώπων...
Δεν είναι και τόσο εύκολο να  πεισθούν άνθρωποι που με τον ορθολογισμό  τους αποδομούν τα πάντα..
Για ψυχές που φεύγουν ανέτοιμες  ο ιερεύς προσεύχεται  ώστε το έλεος του Θεού να τις σκεπάσει..
Καμιά φορά ο Θεός δέχεται  και την εσχάτη ώρα την μετάνοια μας εάν είναι ομοία με αυτή του Ληστή επι του Σταυρού δηλ. "μεγάλη " εκ βαθέων...
.............................
Διαβάστε το παρακάτω κείμενο   για πνευματική οικοδομή.
Γέρων Ἰάκωβος Τσαλίκης:
»Εἴ­δα­τε, ἀ­δελ­φοί μου, πώς δέν τήν θέ­λει τήν ἐ­ξο­μο­λό­γη­ση ὁ δι­ά­βο­λος καί ὅ­τι ἡ θεί­α Κοι­νω­νί­α δί­χως ἐ­ξομο­λό­γη­ση δέν ὠ­φε­λεῖ σέ τί­πο­τα».
«Κοινωνᾶμε, ἀλλά δέν κοινωνᾶμε»
Μιά κυ­ρί­α ἀ­πό ἕ­να χω­ριό, ἦρ­θε πρίν με­ρι­κά χρόνια νά μέ δῆ. Μοῦ εἶ­πε ὅ­τι ἦρ­θε στίς Ρο­βι­ές στό πανηγύρι καί κα­τά τό ἔ­θος κοι­νώ­νη­σε. Ὅμως, ἐ­νῶ κα­τά­πι­ε τό “ζμί” (ζουμί–αἷ­μα Κυ­ρί­ου), τό “κοψί­δι” (ψίχα–σῶ­μα Κυ­ρί­ου) ἔ­μει­νε κά­τω ἀ­πό τήν γλῶσσα καί δέν μπο­ροῦ­σε νά τό κα­τα­πι­ῆ. Πή­γα­νε σέ ἕ­να σπίτι, τούς κέ­ρα­σαν κα­φέ καί πα­ξι­μά­δι, τά ἔ­φα­γε, ἀλ­λά τό κομ­μα­τά­κι δέν κα­τέ­βαι­νε. Τό εἶ­πε στήν γειτόνισ­σα καί τήν πα­ρα­κά­λε­σε νά τό σκουν­τή­ση μέ τό χέ­ρι της. Φύ­γα­νε ἀ­πό τίς Ρο­βι­ές. Στόν δρό­μο εἴχα­νε ψω­μί καί τυ­ρί καί φά­γα­νε σέ μιά πη­γή πού στα­μα­τή­σα­νε. Αἰ­σθάν­θη­κε ὅ­τι εἶ­ναι ἀ­κό­μα ἐ­κεῖ τό ψιχου­λά­κι καί αἰ­σθα­νό­ταν ὅ­τι μο­σχο­βο­λά­ει. Ἔ­βα­λε τό δά­κτυ­λο καί τό σκουν­τοῦ­σε καί αὐ­τό ἔ­βγαι­νε ἔ­ξω πά­λι στήν γλῶσ­σα της.
— Τί ἦ­ταν αὐ­τό, π. Ἰ­ά­κω­βε; μέ ρώ­τη­σε.
— Μή­πως εἶ­χες κα­νέ­να ἁ­μάρ­τη­μα καί πῆ­γες νά κοι­νω­νή­σης καί δέν ἤ­σουν ἄ­ξια καί ἱ­κα­νή νά πᾶς νά κοινω­νή­σης; Μή­πως μέ καμ­μιά σου γει­τό­νισ­σα τά εἶ­χες χα­λά­σει;
— Ναί, πα­πά μου! Ἦρ­θε ἡ κότ­τα τῆς γει­τό­νισσας στήν αὐ­λή μου καί τήν ἔ­δι­ω­ξα λέ­γον­τας “ἴ­σου! νά φᾶς τήν νοι­κο­κυ­ρά σου, νά ψο­φή­ση ἡ νοι­κο­κυ­ρά σου!”. Καί ὕ­στε­ρα σάν νά μέ φώ­τι­σε ὁ Θε­ός τό βράδυ καί μοῦ εἶ­πε: “Δέν πᾶς νά πά­ρης συγ­χώ­ρη­ση ἀ­πό τήν γει­τό­νισ­σα;”. “Νά πά­ω”, εἶ­πα. Στόν δρό­μο ὅ­μως πού πή­γαι­να, μοῦ εἶ­πε ὁ λο­γι­σμός: “Ἔ! δέν εἶ­ναι τί­πο­τα. Καί ἡ δι­κή μου πά­ει σέ αὐ­τήν καί αὐ­τῆς ἔρ­χε­ται σέ μέ­να”.
»Βλέ­πε­τε τί τῆς εἶ­πε ὁ δι­ά­βο­λος; Καί ἐ­νῶ πῆ­γε νά κοι­νω­νή­ση, δέν κοι­νώ­νη­σε, δι­ό­τι εἶ­χε κα­τα­ρα­στῆ τήν γει­τό­νισ­σά της».
«Καί μιά ἄλ­λη φο­ρά, ἕ­να παλ­λη­κά­ρι ἦρ­θε νά κοι­νω­νή­ση καί δί­στα­ζα λί­γο μέ­σα μου νά τό κοι­νω­νή­σω. Φαί­νε­ται θά εἶ­χε κά­ποι­ο πνευ­μα­τι­κό κώ­λυμα. Ὅ­ταν, λοι­πόν, τό κοι­νω­νοῦ­σα, ἕ­νας πα­ρευ­ρι­σκό­με­νος μονα­χός, ἀ­ρε­τῆς ἄν­θρω­πος, εἶ­δε νά φεύ­γη ἀπό τήν ἁ­γί­α Λα­βί­δα μιά χρυ­σή λάμ­ψη, νά περ­νᾶ πά­νω ἀ­πό τό κε­φά­λι μου καί νά πά­η πά­νω στήν ἁ­γί­α Τράπε­ζα καί κά­θησε ἐ­κεῖ. Με­τά τήν ἀ­κο­λου­θί­α, μοῦ τό εἶ­πε ὁ μο­να­χός καί μοῦ εἶ­πε ὅ­τι τό ἔ­βλε­πε (τό παλ­λη­κά­ρι) μαῦ­ρο στό πρό­σω­πο.
»Βλέ­πε­τε; Κοι­νω­νᾶ­με ἀλ­λά δέν κοι­νω­νᾶ­με! Γι᾽ αὐ­τό καί οἱ μά­γοι καί οἱ αιρετικοί με­ρι­κές φο­ρές συνιστούν καί θεία Κοινω­νί­α, άλλα φροντίζουν νά μήν (μᾶς ἀφήσουν νά) σκεφτούμε (γιά) νά προετοιμαστοῦμε σωστά».
Ο ΓΕΡΩΝ ΙΑΚΩΒΟΣ ΤΣΑΛΙΚΗΣ:
...................
"Η μετάνοια έχει μεγάλη δύναμη. Παίρνει το κάρβουνο και το κάνει διαμάντι.."
Ὁ οὐράνιος Πατήρ μᾶς παιδεύει ὄχι γιά νά ἔλθουμε σέ ἀπόγνωσι, ἀλλά γιά νά μετανοήσουμε καί διορθωθοῦμε.
Ὁ πόνος ἐξαγνίζει τήν ψυχή, τήν κάνει ταπεινή, πονετική, ἀγαθή καί ἔτσι καταστρώνεται τό ἔδαφος γιά τήν θείαν ἐπίσκεψι.
Ὅλα τά λυπηρά μᾶς ἀποστέλλονται  γιά τήν θεραπεία τῆς ψυχῆς μας πού νοσεῖ.
Μέ τήν ὑπομονή στά παθήματα κάμνουμε τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ὅποιος ὑπομένει πειρασμό, σέ ὁποιαδήποτε μορφή, ἐπιθέτει φάρμακο στήν ψυχή του.
Ἡ μετάνοια ἔχει μεγάλη δύναμι. Παίρνει τό κάρβουνο καί τό κάνει διαμάντι.
Παίρνει τόν λύκο καί τόν κάνει ἀρνί. Παίρνει τόν ἄγριο καί τόν κάνει ἅγιο. Παίρνει τόν αἱματοβαμμένο ληστή καί τόν κάνει πρῶτο κάτοικο τοῦ Παραδείσου. Ἀκριβῶς, ἐπειδή ἔχει τέτοια δύναμι ἡ μετάνοια, γι’αὐτό ὁ Διάβολος ἀγωνίζεται ν’ ἀποτρέψη τόν ἄνθρωπο ἀπό τήν μετάνοια.
Ἔτσι ἐξηγοῦνται οἱ ἀντιρρήσεις πολλῶν ἀνθρώπων ὡς πρός τήν μετάνοια καί ἐξομολόγησι.
Γ. Εφραίμ Φιλοθεΐτου
inpantanassis.blogspot