Αλέξης Βερούκας «Ευτυχώς ονειρευόμαστε ακόμη»

 

© Ζωγραφική: Αλέξης Βερούκας

α. Πώς μπήκατε στη ζωγραφική, ποιες ήταν οι αφορμές, οι δάσκαλοι, οι επιρροές πώς θα χαρακτηρίζατε τη δουλειά σας από άποψη θεματικών/υλικών/τεχνικής;

Πολύ ταιριαστό το ρήμα. Πάντα υπάρχει μια μικρή ιστορία για τα προσωπικά Εισόδια κάθε καλλιτέχνη στο πεδίο της τέχνης του. Με την έννοια της αφιερωμένης ζωής σε μια περιπέτεια εκτός των τειχών της καθιερωμένης κοινωνικότητας, της συνεργασίας, με τις όποιες εγγυήσεις και ασφάλειες αυτές παρέχουν. Στην περίπτωσή μου ήταν αφενός μια σχετική άνεση, πιτσιρίκι, να σχεδιάζω πορτρέτα με μολύβι που μοιάζαν αρκετά στο μοντέλο, αφετέρου η πατρική άρνηση και η καταπίεση προκειμένου να αποφύγω αυτήν την επιλογή, που μάλλον ενίσχυσε το πείσμα μου γι’ αυτήν. Είναι και κάποιες, νεφελώδεις τώρα, εικόνες από εσωτερικά εργαστηρίων που είχα ανακαλύψει στον δρόμο, έναν αγιογράφο πίσω από τη Μητρόπολη και έναν ζωγράφο στη Μιλτιάδου, κάπου χαμηλά από την Πραξιτέλους. Η μεγάλη αφορμή ήρθε το 1979 μαζί με τις συλλογές του Jeu de Paume και της Orangerie στην Εθνική Πινακοθήκη, την περίοδο που ετοίμαζαν το Musée d’Orsay. Ό,τι καλύτερο έγινε στη Γαλλία από τον Κουρμπέ ως τον Πικάσο. Ήμουνα μαγεμένος, σαν ένα παγκόσμιο θαύμα να εκτυλίχθηκε στην Αθήνα μπροστά μας. Έκτοτε, δεν νομίζω ποτέ να πέρασε απ’ το μυαλό μου ότι κάτι άλλο θα έκανα στη ζωή μου. Μια καλή τύχη μ’ έστειλε κοντά στον Τσαρούχη, βασικό ήρωα της εφηβείας μου, τον Αλέκο Φασιανό, τον Νίκο Στεφάνου, τους πιο πολύτιμους, δηλαδή. Έπειτα στη Σχολή στο Παρίσι, δώδεκα Έλληνες μοιραστήκαμε για 4-5 χρόνια το εργαστήριο ενός Ιταλού, του Λεονάρντο Κρεμονίνι. Ήμασταν κάτι σαν ανεξάρτητη κοινότητα εντός της Beaux-arts, με Ιταλό πρόεδρο. Δεν μου είναι δυνατό να μιλήσω για δικά μου έργα. Κάνω αυτό που ξέρω ότι πρέπει να κάνω για να μη με φάει η μελαγχολία. Αν κερδίζουν έναν λόγο ύπαρξης θα το κρίνουν κάποιοι θεατές τους, αν αισθανθούν την ανάγκη ν’ ασχοληθούν μαζί τους. Ίσως μόνο τα υλικά τους μπορώ να περιγράψω, που άλλωστε είναι τα γνωστά συνηθισμένα: κάρβουνο, τέμπερα, λάδι, παστέλ, με κάποιες τυχαίες κατά συγκυρία προσθήκες, όπως η άμμος, στερεωμένες σκόνες κ.λπ. Μόνο το έργο των ζωγράφων που θαύμασα και ζήλεψα μπορώ να περιγράψω με λόγια κι αυτό με ατέλειες γιατί όλα τα βιώματα στην Τέχνη δεν είναι απλό να ομολογηθούν.

β. Πώς βλέπετε τη σημερινή ζωγραφική στην Ελλάδα και στον κόσμο; Ποιες τάσεις διακρίνετε;

Κασσάνδρες, δολοφόνοι κι ιατροδικαστές της ζωγραφικής κυκλοφορούν εδώ και 180 χρόνια γράφοντας μελέτες, μανιφέστα κ.λπ. για τα τέλη, τον θάνατό της…

Διαβάστε εδώ ολόκληρη την συνέντευξη: https://mag.frear.gr/eytychos-oneireyomaste-akomi/?fbclid=IwAR3vtoy5-gZm4h7LReE9ojLvaGf2GmGGHiD0oRVC1Vwk02GTAHcwbE0Wp5c