Μανόλης Τσακίρης: Το "ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ" ένα πρότυπο σχολείο - εργαστήρι για παιδιά με ειδικές δεξιότητες

 

Αφιερωμένο στην μνήμη του Γιώργου Τσοκόπουλου και με ευχές στην αγωνίστρια, επίσης συνάδελφο μας, Ιωάννα Τσοκοπούλου
                                    ΤΟ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ
             ΕΝΑ ΠΡΟΤΥΠΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ
                                ΜΕ ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΕΞΙΟΤΗΤΕΣ
Η βασική ιδέα της ιδρύσεως αυτού του εργαστηρίου-σχολείου οφείλεται στην οικογένεια Γιώργου και Ιωάννας Τσοκοπούλου.
Εδώ και χρόνια πρόεδρος στον εμβληματικό αυτό χώρο πολιτισμού, θα έλεγα,  είναι ο γιός του Γιώργου και της Ιωάννας, ο Βάσιας Τσοκόπουλος, ένας άνθρωπος με τις ίδιες ευαισθησίες και δυνάμεις των γονιών του.
Με τον Γιώργο Τσοκόπουλο ήμασταν οικογενειακοί φίλοι πολλά χρόνια, έως την ημέρα που έφυγε. Ήταν και κουμπάρος μου στον γάμο μου με την Πόπη Μανιά. Είχαμε τις ίδιες περιπέτειες από την χούντα των επίορκων αξιωματικών, που μας απέλυσε από την Εθνική Τράπεζα μαζί με άλλους 55 συναδέλφους.
Ο Γιώργος, αγωνιστής, δημοκράτης, ιδεολόγος για μια καλύτερη κοινωνική ζωή είχε παλιότερα μεγάλες περιπέτειες κλεισμένος στις φυλακές της Αιγύπτου, φυλακές για μελλοθάνατους.
Ο γιός τους ο Βάσιας εμπνεόμενος από τις ίδιες αξίες και τις ίδιες ευαισθησίες των γονιών του, έχει αναλάβει πρόεδρος στο εμβληματικό αυτό σχολείο.
Πολλοί φίλοι προσπάθησαν να βοηθήσουν. Ανάμεσά τους  ήμουν κι εγώ δουλεύοντας στις εργασίες διαμόρφωσης του αύλειου χώρου του σχολείου. Η αγάπη μου για τα παιδιά αυτά ήταν ουσιαστική και ιδιαίτερα καλοδεχούμενη.
Κάθε Πέμπτη είχα μια ώρα μαζί τους, τότε ήταν περίπου 25. Τους έλεγα διάφορες ιστορίες που είχαν σχέση με την θάλασσα, τα βουνά, τα ζώα, σχεδίαζα στον πίνακα καρποφόρα δένδρα, τους εξηγούσα τον ρόλο των εντόμων στην πορεία της καρποφορίας με εικόνες και σλάϊντς. Ειδικοί επιστήμονες συμμετείχαν ουσιαστικά στο πρόγραμμα του σχολείου.
Σε συνεννόηση πάντα με την διευθύντρια του σχολείου και το επιστημονικό προσωπικό, τους πρότεινα τον τρόπο της δικής μου συμμετοχής ,τον οποίον αποδέχθηκαν με ικανοποίηση.
Θα σας διηγηθώ μερικά περιστατικά από την συμμετοχή μου σε αυτήν την εξαιρετική προσπάθεια.
Το σχολείο διέθετε ένα μικρό πούλμαν που χωρούσε άνετα τα 22 τότε παιδιά του ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ.
Έπαιρνα λοιπόν αυτά τα παιδιά και τα πήγαινα στα ναυπηγεία του Περάματος, όπου επισκευάζονταν και κατασκευάζονταν τα ξύλινα σκάφη. Είχα μεγάλη οικειότητα με τον χώρο αυτόν, γιατί εκεί έβγαζα τον χειμώνα το δικό μου ξύλινο σκάφος. Έκπληκτα  τα παιδιά έβλεπαν τους τεχνίτες να εργάζονται πάνω στα καΐκια, ακούγοντας τους ήχους των σφυριών, βλέποντας τα πριόνια να κόβουν τα τεράστια μαδέρια. Μου έκαναν συνεχώς ερωτήσεις.
Αμέσως μετά, τα πήγα στα άλλα σύγχρονα ναυπηγεία στο Λαύριο, όπου εκεί όλα τα σκάφη ήταν πλαστικά. Ένοιωσα από τις ελάχιστες ερωτήσεις που μου έκαναν ότι δεν είχαν την ίδια ικανοποίηση με την προηγούμενη επίσκεψή τους στα ναυπηγεία του Περάματος.
Την επόμενη εβδομάδα τα πήρα όλα και τα πήγα στο κεντρικό κτήριο της Εθνικής Τραπέζης, στην Αιόλου, για να τους δείξω πώς λειτουργούν οι μεγάλες τράπεζες. Καθώς διασχίζαμε το Κεντρικό Κατάστημα έκπληκτοι οι συνάδελφοι σηκώθηκαν όρθιοι και τα χειροκροτούσαν. Διοικητής της Τραπέζης ήταν τότε ο επιστήμονας, αγωνιστής, Γεώργιος-Αλέξανδρος Μαγκάκης  που μας περίμενε στο γραφείο του. Δεξιώθηκε τα παιδιά στην αίθουσα επισκεπτών της Διοίκησης και τα χαιρέτησε ένα-ένα.
Μετά τα οδήγησα στα τεράστια υπόγεια του κτηρίου, για να τους δείξω πώς ζεσταίνεται ένα τόσο μεγάλο κτήριο. Δεχόμουν βροχή ερωτήσεων, ενώ δυό τρία αγόρια ποδοσφαιρόφιλοι μου είπαν: «Θα μας πας στο γήπεδο του Παναθηναϊκού?»
Την επόμενη Πέμπτη πήγα στο μάθημα απροετοίμαστος. Είχα δουλειά ως την τελευταία στιγμή. Τα παιδιά με κοιτούσαν με αμηχανία. Ζωγραφίζω στον πίνακα με την κιμωλία ένα πεύκο: 
«Τώρα, θα σας πω, πώς ένα πεύκο γίνεται καράβι. Μια μέρα που έβρεχε πολύ και δεν φυσούσε, τα πεύκα κάνανε το όνειρό τους πραγματικότητα. Θέλανε να γνωρίσουν την θάλασσα. Έτσι, τράβηξαν τις ρίζες τους από το χώμα και μπήκαν στο ποτάμι. Όταν το ποτάμι κατέληξε στην θάλασσα αντιμετώπισαν μια μεγάλη φουρτούνα, τρόμαξαν , αγκάλιασε το ένα το άλλο και τότε είδαν ότι ταξιδεύουν όμορφα και πάνω στα κλαδιά τους κρατήθηκαν σμήνη από πουλιά της θάλασσας. Μετά από πολλές περιπέτειες  έφθασαν στην κοντινή στεριά. Εκεί οι άνθρωποι τα τράβηξαν έξω και φτιάξανε τα πρώτα ξύλινα σκάφη, όπως αυτά που είδατε προχθές στο ναυπηγείο»
Τα παιδιά χειροκροτούσανε, οι συνήθως ζωηροί, δυό τρείς που φαίνονται αριστερά στην φωτογραφία, φωνάζανε ρυθμικά «Παναθηναϊκόςςς!!».
 Όταν μιλούσα με τα παιδιά, δεν τολμώ να πω ότι τους έκανα μάθημα, έρχονταν να παρακολουθήσουν την ομιλία μου δύο καθηγήτριες, νέες γυναίκες με ειδικές σπουδές στην Αμερική και μεγάλη προσφορά στο ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ.
Τώρα όταν πηγαίνω στην Πεντέλη, ρίχνω πάντα μια ματιά στο κτήριο του ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ και σκέπτομαι ότι μπορώ και σήμερα να προσφέρω  στα παιδιά τις εμπειρίες μου για την θάλασσα και τα βουνά ως κυνηγός καρχαριών, επαγγελματίας ψαράς όλα τα χρόνια της δικτατορίας και μετά.

Μανόλης Τσακίρης

Συγγραφέας

Βραβείο Ολομέλειας της Ακαδημίας Αθηνών, Ηθικής Τάξεως, 1978

Μέλος του ΔΣ του Ελληνικού ICOMOS( Τεχνικού Συμβούλου της ΟΥΝΕΣΚΟ στην Ελλάδα)

Μέλος της Ένωσης Σεναριογράφων Ελλάδος

Στενός Συνεργάτης επί 14ετία του διάσημου σκηνοθέτη Θόδωρου Αγγελόπουλου