Η πρώτη έκθεση του Παναγιώτη Τέτση μετά την επιστροφή του από το Παρίσι, μέσα από τα Αρχεία Ιστορία και Τέχνης του Τελλογλείου Ιδρύματος

 

Από: Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών ΑΠΘ
64 χρόνια πριν: Η πρώτη έκθεση του Παναγιώτη Τέτση μετά την επιστροφή του από το Παρίσι, μέσα από τα Αρχεία Ιστορία και Τέχνης του Τελλογλείου Ιδρύματος.
Στις 30 Ιανουαρίου του 1958 εγκαινιάζεται στην Γκαλερί «Ζυγός» στην Αθήνα η ατομική έκθεση έργων του Παναγιώτη Τέτση (Ύδρα, 1925 - Αθήνα, 2016). Στην έκθεση παρουσιάστηκε η δουλειά του από τα χρόνια της παραμονής του στο Παρίσι, όπου μετέβη με κρατική υποτροφία για να σπουδάσει συντήρηση έργων τέχνης. Στα αποκόμματα των εντύπων της εποχής διαβάζουμε την υποδοχή της από τους Έλληνες τεχνοκρίτες:
«Ο Τέτσης παρέμεινε ένας καλός οικοδόμος που ξέρει με φαντασία και κομψότητα μερικές φορές να οργανώνει με σαφήνεια τον χώρο του, άλλοτε να εναρμονίζει με λεπτότητα τις χρωματικές αναλογίες και άλλοτε να παίζει με τολμηρούς συνδυασμούς. Είναι από τους πιο ώριμους νεότερους ζωγράφους που έχουν παρουσιαστεί στα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα. Είναι επίσης από εκείνους που δείχνουν τη μεγαλύτερη αγάπη για το χρώμα, ένα χρώμα πλούσιο, χυμώδες που ξέρει να χειριστεί με επιδεξιότητα και ευαισθησία» (Τώνης Σπητέρης, «Ελευθερία», 06/02/1958)
«Η έκθεση του Τέτση, η πιο ενδιαφέρουσα που είδαμε φέτος, μας μεταδίδει ένα αισιόδοξο μήνυμα για μια ελληνική ζωγραφική δύναμη που ωριμάζει. Ευχόμαστε να κρατήσει πάντα τον παλμό αυτόν στην ένταση της δουλειάς του» (Μανόλης Χατζηδάκις, 07/02/1958)
«Να μιλήσουμε για ποίηση στη ζωγραφική του Τέτση; Ποίησις υπάρχει ασφαλώς, μα μια ποίησις κατευθείαν ζωγραφική, όχι με μεταφορές από τον λόγο και πάντως μια ποίησις που δεν έχει τίποτα το παθητικό, όπως συνηθίσαμε να την εννοούμε, μα αντίθετα είναι μάλλον επιθετική, δημιουργεί αντιδράσεις και από αυτόν τον δρόμο ακριβώς της δυναμικής ενέργειάς της μας συγκινεί» (Ελένη Βακαλό, «Τα Νέα», 06/02/1958)
Πηγή: Αρχείο Τώνη Π. Σπητέρη, αρ. ευρ. GR TITSpit 283 DIOCH_176 (Τ. Σπητέρης), GR TITSpit f990_54 (Μ. Χατζηδάκις), GR TITSpit f990_53 (Ε. Βακαλό). Άδεια χρήσης: CC BY-NC-ND 4.0 GR