Η Ύδρα, ιστορικό, διατηρητέο νησί, βρίσκεται ανάμεσα στο Σαρωνικό και τον Αργολικό κόλπο. Έχει έκταση 56 τ. χλ. και χαρακτηρίζεται ως ορεινό νησί και τόπος βραχώδης, το υψηλότερο σημείο της είναι το βουνό Έρε ή Έρως με υψόμετρο 593 μ.
Με απόφαση του Υπουργείου Πολιτισμού το 1996, (ΦEK αρ. 453, 14/6/96), το νησί κηρύσσεται ως «αρχαιολογικός χώρος».
Μέσα από την μακραίωνη πορεία του, παρουσιάζει μια πολυποίκιλη ιστορική δραστηριότητα αφού νεώτερες έρευνες των δυο τελευταίων δεκαετιών, οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι κατοικείται ανελλιπώς από τη Νεολιθική εποχή. Πολλές φυλές κατοίκησαν επάνω στο νησί όπως Δρύοπες, Κάρες, Αχαιοί-Μυκηναίοι, Δωριείς, Σάμιοι και Αθηναίοι πρόσφυγες της εποχής των περσικών πολέμων και όπως φαίνεται, όλοι αυτοί εποίκησαν και κατοίκησαν στην Ύδρα. Η ακμή όμως του νησιού συνέπεσε με την Πρωτοελλαδική και την Μυκηναϊκή εποχή.
Λόγω της γεωγραφικής θέσης του, ήταν εμπορικό-ναυτικό κέντρο, ανάμεσα στην Πελοπόννησο και τα νησιά του Αιγαίου. Την Κλασσική εποχή, αν και δεν φαίνεται να έχει κάποια ιδιαίτερη ανάπτυξη παρουσιάζει ένα συγγραφέα κωμωδιών, τον Ευάγη τον «Υδρεάτη».
Την Ρωμαίικη και κατόπιν την Βυζαντινή περίοδο το νησί κατοικείται ανελλιπώς. Τον 17ο αιώνα περιέρχεται στους Ενετούς και τον 18ο αιώνα οι Οθωμανών κατακτούν τον Ελλαδικό χώρο, όπως και την Ύδρα έως και την επανάσταση του 1821.
Η Ύδρα μέσα από τις χιλιετίες του παρελθόντος
Περίπου από το 40000 π.Χ. έως το 20000 π.Χ το νησί γεωλογικά ήταν ενωμένο σε διάφορα σημεία του με την απέναντι πελοποννησιακή ακτή και από το 20000 π.Χ. έως το 10000 π.Χ. λόγω της απόσυρσης της θάλασσας εκείνη την περίοδο, ενώθηκε σχεδόν ολόκληρο με την απέναντι αργολική ακτή. Περίπου το 10000π.Χ. συνέβη ο τελευταίος μεγάλος κατακλυσμός συνεπεία τεράστιων γεωλογικών αναστατώσεων στον Ελλαδικό χώρο και την Αιγηίδα, οπότε και το τμήμα –που τώρα αποτελεί το νησί- που χωρίστηκε βίαια από την Πελοπόννησο ή αναδύθηκε από τον βυθό.
Την (Ύστερη) Νεολιθική εποχή, το 3200 π.Χ. «βρίσκουμε» ίχνη κατοίκησης και χρήσης του χώρου στην λεγόμενη σπηλιά του «Κολοκοτρώνη», στην περιοχή Πεύγες.
Την Πρωτοελλαδική εποχή (2800-2200 π.Χ.), οι περιοχές: Μπαλί, Άγιος Γεώργιος του Μπίστι, Άγιος Νικόλαος του Μπίστι, η Ζωοδόχος Πηγή στη Ζούρβα, η Νησίζα, όπως και περιοχή της Επισκοπής ακμάζουν. Στα παραθαλάσσια ναυτικά λιμάνια εκείνης της εποχής, ο οψιανός και ο χαλκός ήταν τα κύρια εμπορεύματα.
Περίπου το 2000 π.Χ. την λεγόμενη Μεσοελλαδική εποχή, επέρχεται παρακμή στο νησί εξαιτίας μιας εσωτερικής μετανάστευσης Ελληνικών φύλων (Ίωνες, Αρκάδες, Δρύοπες και Αχαιοί), κατακλύζουν διάφορα σημεία του Ελλαδικού χώρου, με συνέπεια τις εσωτερικές συγκρούσεις. Οι Δρύοπες (1300 π.Χ- 1200π.Χ.), καταφεύγουν στην Ύδρα και πλέον αποτελούν την πλειοψηφία των κατοίκων του νησιού, εγκαθίστανται και οχυρώνουν πολλά σημεία της Ύδρας (Ζούρβα, Επισκοπή κλπ).
Το 1300 π.Χ.-1250π.Χ οι Αχαιοί- Μυκηναίοι εκείνη την περίοδο κυριαρχούν στον Ελλαδικό χώρο. Τα οροπέδια της Επισκοπής και της Νάργας στη Ζούρβα, εξακολουθούν να είναι τα κυριότερα γεωργικά και κτηνοτροφικά κέντρα της Ύδρας και οι Δρύοπες-Δόλοπες, κάτοικοι του νησιού, φαίνεται πλέον πως ήταν υποτελείς των Αχαιών-Μυκηναίων. Εκείνη την εποχή γίνετε η εκστρατεία (Τρωικός πόλεμος), των Αχαιών στην Τροία. Από μια περικοπή της «Ιλιάδας», ο Τρύφων Ευαγγελίδης αναφέρει ότι το νησί ανήκει στο βασίλειο του Άργους και όπως μας λέει ο Αντώνιος Λιγνός, γιατρός, πρόεδρος της κοινότητας της Ύδρας και ακαδημαϊκός «Είκοσι πέντε λοιπόν άτομα εξ Ύδρας έλαβον μέρος εις τον κατά της Τροίας εκστρατείαν…».
Ο λόφος του Βλυχού (Χώριζα), αναπτύσσετε και από το 700 π.Χ. οχυρώνεται και είναι το βασικό κέντρο που κοντά του δημιουργείτε ένα μικρό χωριό που οι κάτοικοί του ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Ο Ηρόδοτος (445 πΧ), γράφει ότι Σάμιοι πολιτικοί πρόσφυγες αγόρασαν περίπου το 528-526π.Χ. από τους Ερμιονείς την Ύδρα και αφού οχύρωσαν τον λόφο του Βλυχού άρχισαν να επιδίδονται σε πειρατικές επιδρομές στον γύρω θαλάσσιο χώρο.
Μετά από επιδρομή των Αιγινητών κατέστρεψαν την ακρόπολη του λόφου και έτσι οι Σάμιοι αναγκάστηκαν να πουλήσουν το νησί στους Τροιζήνιους και να αναζητήσουν αλλού να ιδρύσουν αποικία. Λόγω της εισβολής των Περσών στην Αθήνα το 480 π.Χ. Αθηναίοι πρόσφυγες καταφεύγουν στην Ύδρα. Αρχίζει το 395 π.Χ. ο Κορινθιακός πόλεμος, που μετείχαν οπλίτες από την Ύδρα, Δοκό και τις Σπέτσες.
Από το 322 π.Χ. έως το 307 π.Χ. η Ύδρα περνάει στην επικράτεια της Ερμιόνης. Στην εποχή της κυριαρχίας των Μακεδόνων (334-322 π.Χ.), η ζωή κυλά ήρεμα στην Ύδρα και οι κάτοικοί ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία, τη γεωργία και το ψάρεμα. Αυτή την περίοδο αναπτύσσετε πιθανότατα ο οικισμός που σήμερα βρίσκεται η πόλη της Ύδρας.
Κατά τη διάρκεια του Χρεμωνιδείου Πολέμου (267 π.Χ.) Μακεδόνες επιτέθηκαν σε επαναστατημένους Αθηναίους που είχαν καταφύγει στο λόφο του Βλυχού. Την ίδια χρονιά ισχυρός σεισμός στην ΒΔ Κρήτη επηρεάζει τον Αργολικό κόλπο και τα νησιά του.
Η έκρηξη του ηφαιστείου των Μεθάνων το 273 π.Χ. έχει καταλυτικές συνέπειες στην Ύδρα και φαίνεται πως εγκαταλείπονται κάποιοι παραθαλάσσιοι οικισμοί.
Το 167 π.Χ. οι Ρωμαίοι κατακτούν την Ελλάδα και στην Ύδρα οι κάτοικοι έχουν συγκεντρωθεί στην (σημερινή), πόλη και η βασική ενασχόληση τους είναι η γεωργία, η κτηνοτροφία και η αλιεία.
Πηγές, βιβλιογραφία:
Προσωπική μου έρευνα αλλά και βοήθεια από τα παρακάτω βιβλία
· «Στο σταυροδρόμι του Αργολικού», τόμος Α’, Άδωνις Κύρου.
·«Περιπέτεια Σαμίων στον Αργολικό κόλπο», Άδωνις Κύρου, από τα πρακτικά του Α' διεθνούς συνδ. Πελοποννησιακών σπουδών, 1995.
· «Ύδρα το οδοιπορικό μια αρχαιολογικής προσέγγισης», Μ. Πετριτάκη.
· «Ιστορία της νήσου Ύδρας», Α.Μιαούλη, εκδ. Α.Ν. Μανίκης 1936.
· «Ύδρας Αλφαβητάριον», Γ.Α. Καραμήτσος, εκδ, «Ευάγης ο Υδραιάτης».
· «Ύδρα νήσος εντελής Δρυόπων» Γ. Α. Καραμήτσος, Ύδρα 1998, εκδ. Δήμου Ύδραίων.
· «Ιστορία της Νήσου Ύδρας», Α. Λιγνού, Εξετ. Δαπάνη Α.Ν. Κουλούρα Αθήναι-1953.
· «Ταξίδι στην Ύδρα», Ιωάνου Μύρικλη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου