Το συγκεκριμένο τραγούδι
χορεύεται στο νησί της Ύδρας ως καλαματιανό. Επτάσημο (7/8) στον ρυθμό του.
Ανήκει στις Παραλογές.
Το θέμα του τραγουδιού είναι κοινό σε όλο τον Ελλαδικό χώρο και εντοπίζεται σε πολλές παραλλαγές στα απέναντι παράλια αλλά και στα μεσόγεια της Πελοποννήσου ("Κάτω στη μαύρη θάλασσα", "Τ' Αγιάννη το πηγάδι", κλπ). Το γυάλινο πηγάδι κατά πάσα πιθανότητα είναι παραφθορά της φράσης "τ' Αγιάννη το πηγάδι". Εξάλλου ο Άγιος Ιωάννης στην λαϊκή μας παράδοση συνδέεται με το νερό, τις νεράιδες και τα στοιχειά.
Το θέμα του τραγουδιού είναι κοινό σε όλο τον Ελλαδικό χώρο και εντοπίζεται σε πολλές παραλλαγές στα απέναντι παράλια αλλά και στα μεσόγεια της Πελοποννήσου ("Κάτω στη μαύρη θάλασσα", "Τ' Αγιάννη το πηγάδι", κλπ). Το γυάλινο πηγάδι κατά πάσα πιθανότητα είναι παραφθορά της φράσης "τ' Αγιάννη το πηγάδι". Εξάλλου ο Άγιος Ιωάννης στην λαϊκή μας παράδοση συνδέεται με το νερό, τις νεράιδες και τα στοιχειά.
Η συγκεκριμένη μελωδία εντοπίζεται και στα γύρω
νησιά. Το "Άιντες κι αμάν αμάν..." υπάρχει και στην γειτονική Αίγινα
και συνοδεύει το τραγούδι "Ένα μικρό Τουρκόπουλο" (Μάρκος Δραγούμης,
Αιγίνης Μουσική Περιήγησις, ΜΛΑ, Αθήνα 2008).
Τραγουδά χορωδία και βιολί παίζει ο Υδραίος
βιολιτζής Αλέκος Κοντζιάς. Το τραγούδι ανήκει στις καταγραφές που έκανε η Δόμνα
Σαμίου από ντόπιους μουσικούς για λογαριασμό της Ελληνικής Ραδιοφωνίας.
"Το μαθατε τι έγινε στο γυάλινο πηγάδι;Θεριό εφανερώθηκε τον κόσμο για να φάει.
Γυναίκας ρούχα φόρεσε, γυναίκας πασουμάκια,
γυναίκα πάει και κάθεται στο γυάλινο πηγάδι.
Ξεμπλέκει τα σγουρά μαλλιά και κάθεται και κλαίει
κι ο γιος του Ρήγα επέρασε και την εχαιρετάει.
-Τι έχεις, κόρη μου, και κλαις και βαριαναστενάζεις;
-Η αρρεβώνα μου 'πεσε στο γυάλινο πηγάδι
κι όποιος θα πέσει να την βρει γυναίκα θα με πάρει.
[-Σώπαινε, κόρη, και μην κλαις και βαριαναστενάζεις
κι εγώ θα πάω να την βρω κι εγώ θα στηνε φέρω.
Του Ρήγα ο γιος κατέβηκε μέσα εις το πηγάδι,
βρίσκει τα φίδια πλεχταριές και τις οχιές πλεγμένες.
-Τράβα, κόρη μ', τον άλυσο και βγάλε μ' απ' τον Άδη.
-Εγώ δεν είμαι λυγερή, εγώ δεν είμαι κόρη,
εγώ είμ΄ εκείνο το στοιχειό που τρώει τον κόσμο ούλο,
που τρώει τους μοναχογιούς και τους αντρειωμένους
κι εκεί που μπήκες νιούτσικε, όξω δεν ξαναβγαίνεις.]
[Άιντες κι αμάν αμάν, το μάθατε τι έγινε
το μάθατε τι έγινε στο γυάλινο πηγάδι..."
Πηγές:
Το βρήκα
στο χρονολόγιο του φίλου Γιώργου Λαγκαδιανού
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου