Στις 11 Απριλίου του 1838, εξεγείρονται οι
κάτοικοι της Ύδρας ενάντια στο νόμο περί στρατολογίας των νέων του νησιού.
Προβάλουν ισχυρούς λόγους για να μην
υπηρετήσουν στον τακτικό στρατό ανάμεσα τους ότι πολλοί από τους άντρες του
νησιού υπηρέτησαν και υπηρετούσαν σαν
ναύτες σε πολεμικά πλοία και δεκάδες-εκατοντάδες από αυτούς έχασαν την ζωή τους στον
Απελευθερωτικό Αγώνα του 1821. Η εξέγερση κράτησε πέντε μέρες χωρίς όμως
αποτέλεσμα.
Εκείνη την εποχή η Υδραίικη λαϊκή παράδοση
«έγγραψε» και τραγούδησε τους στίχους
που ακολουθούν για την «Ανταρσία της Ύδρας» κατά του απολυταρχικού καθεστώτος
του «Ελέω Θεώ» Μονάρχη Όθωνα:
«Θρήνησε καημένη
μάννα που με γράψαν τακτικό
Δεν ελπίζω εις τον
κόσμο πλέον να σε ξαναδώ
Κλάψε την παληκαριά
μου ότι πια δεν θα με ιδής
Ουρανέ μην το
βαστάξης ρίψε κεραυνούς ευθύς
Ν’ αποδείξεις πως
βεβαίως εθυσιαστήκαμεν
Δια την ελευθερίαν
εκατακαήκαμεν
Ναύαρχε καπτάν
Μιαούλη η πατρίδα σε ζητεί
Εις αυτήν την
δυστυχία όπου τις ακολουθεί
Οι γενναίοι Υδριώται
με τα δάκρυα θρηνούν
Αι πατρίδος
εκδουλεύσεις υπεράσπισιν ζητούν
Θυμωμένοι περπατούμεν
όλοι ομοθυμαδόν
Και τον θάνατον
ζητούμεν μ’ ένα όμμα φλογερον
Τάφον βλέπουμε εμπρός
μας τάφον και όχι πια ζωήν
Κλάψε Ύδρα ερημωμένη
απ΄όλα τα νησιά
Παληκάρια δεν σου
μείναν για να δώσεις στην σκλαβιά
Υδριώται ξακουσμένοι
στην Ευρώπη θαυμαστοί.
Αυτοκτόνοι να γενήται
πάρα σκλάβοι τακτικοί»
Πηγή: προσωπική μου έρευνα
