Θρύλοι της Ύδρας: ο καλόγερος

Θρύλοι και παραδόσεις του νησιού μας

Και η Ύδρα έχει τους δικούς της θρύλους και παραδόσεις ανάμεσα τους περίοπτη θέση είναι ο θρύλος με τον τον «Καλόγερο» έναν απλό, πιστό, ταπεινό, άδολο αλλά ένθεο άνθρωπο που λένε πως ζούσε και ασκήτευε στο νησάκι του Βλυχού…

Ο καλόγερος

Στα πολύ παλιά χρόνια ζούσε στην Ύδρα κάποιος ψαράς που ήταν πολύ πιστός Χριστιανός. Κάποια στιγμή θέλησε να γίνει καλόγερος και έτσι αφού με την ευλογία του Επισκόπου έγινε κατέφυγε να μονάσει στο νησάκι του Αγίου Ιωάννη, που βρίσκεται απέναντι στον Βλυχό.

Ο καλόγερος, άνθρωπος απλοϊκός και χωρίς να έχει βγάλει καν το σχολείο αντί για κάθε άλλη προσευχή έκανε τον σταυρό του και έλεγε: «Κύριε μη με ελεήσεις» αντί του: «Κύριε ελέησε με».

Είχε όμως μεγάλη πίστη στον Χριστό και η καρδιά του ήταν καθαρή και άδολη. Κάποια στιγμή όμως αποκλείστηκε στο νησί λόγο μεγάλης θαλασσοταραχής.

Η κακοκαιρία κράτησε μέρες και ο καλόγερος, μοναχός και έρημος πείνασε και μην μπορώντας να φύγει με την βάρκα να φέρει τα απαραίτητα τρόφιμα που θα τον κρατούσαν στη ζωή περπάτησε πάνω από την θάλασσα και έφτασε στην Ύδρα!  

Επάνω στο νησάκι βρίσκεις το εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη με ένα κελί ακριβώς πλάι του...

Το Ζάστανι

Το Ζάστανι ή Ζάστανο είναι ένα απότομο βραχώδες ύψωμα με πολλά μέτρα ύψος πάνω από την θάλασσα και κοφτερά βράχια, ανάμεσα στις περιοχές της Ύδρας Παλαμηδά και Μώλο. 

Ο ορθός και κοφτός βράχος του Ζάστανι συνδέετε με κάποιο θρύλο που ανάγεται πιθανότατα από την προϊστορική εποχή, η παράδοση μας μιλά και ο θρύλος μας μεταφέρει ότι από εκείνο το σημείο κατακρήμνιζαν τους ηλικιωμένους και ανήμπορους γονείς τους τα ίδια τα παιδιά τους!

Όταν οι γονείς έφταναν σε κάποια ηλικία -που δεν ήταν πια χρήσιμοι για την οικογένεια και την κοινωνία -  τους οδηγούσαν στην περιοχή Ζάστανι και στο  ψηλότερο σημείο και τους έβαζαν μέσα σε ένα μεγάλο καλάθι και τους έσπρωχναν κατακρημνίζοντας τους θάλασσα.

Το έθιμο της εκούσιας σταμάτησε όταν ένας γέροντας που ο γιος του τον προόριζε για να τον πετάξει από τον ψηλό βράχο, αρνήθηκε να μπει μέσα στο καλάθι, λέγοντας στον γιο του να το κρατήσει (το καλάθι), ώστε να το χρησιμοποιήσουν σε αυτόν αργότερα τα παιδιά του… 

Ο γιος λυπήθηκε τον πατέρα του και επέστρεψαν μαζί σπίτι, από τότε έπαψε αυτό το αποτρόπαιο έθιμο…. έτσι μας λέει ο θρύλος…

Φαίνεται πως η βάση αυτού του θρύλου συνδέεται με την έλλειψη τροφής και την μη παραγωγικότητας των γερόντων. Έτσι οι ηλικιωμένοι έπρεπε να φύγουν από την ζωή και η τροφή τους να δοθεί σε κάποια άλλα νεώτερα και παραγωγικότερα άτομα των οικογενειών.

Ο γκρίζος βράχος του Ζάστανι με τον θρύλο αυτό μας θυμίζει πάντα αυτή την δυσάρεστη αποτρόπαια παράδοση που έχει μεταφερθεί από στόμα σε στόμα έως την σύγχρονη εποχή.

Πηγή: προσωπική μου έρευνα