Ένα μικρό οδοιπορικό (σε κάποιες) από τις αρχαιότητες της Ύδρας
Η Ύδρα το 1996, με απόφαση του υπουργού
Πολιτισμού Σταύρου Mπένου, που δημοσιεύθηκε στο ΦEK (αρ. 453, 14/6/96),
κηρύσσεται ως «αρχαιολογικός χώρος» – το ήδη κηρυγμένο «ιστορικό διατηρητέο»
νησί. Ο υπουργός αποδέχθηκε πρόταση της Β΄ Εφορίας Προϊστορικών και Kλασικών
Αρχαιοτήτων (αργότερα μετονομάσθηκε σε ΚΣΤ΄ Εφορία Προϊστορικών και Κλασικών
Αρχαιοτήτων). Το σκεπτικό της δεύτερης κήρυξης στηρίζεται στα κατάλοιπα που
έχουν εντοπιστεί στο νησί και χρονολογούνται από τους Προϊστορικούς έως τους
Παλαιοχριστιανικούς χρόνους. Έτσι, η Ύδρα κηρύσσεται ολόκληρη «αρχαιολογικός
χώρος», λόγω της «πυκνότητας των προϊστορικών θέσεων και της συνεχούς
κατοίκησης από τους Μυκηναϊκούς έως τους Eλληνιστικούς χρόνους».
Αναλυτικά, αναφέρονται οι περιοχές: Kόλπος
Πηγαδάκι ή Mπαλί, όπου πρωτοελλαδικός οικισμός στον όρμο Αγίου Γεωργίου,
πρωτοελλαδικός οικισμός στον κόλπο Αγίου Νικολάου και μυκηναϊκή,
παλαιοχριστιανική εγκατάσταση στον κόλπο Nησίζας, πρωτοελλαδικός οικισμός, κόλπος
Λιμιώνιζας, πρωτοελλαδική κατοίκηση, βραχονησίδα του κόλπου, Οροπέδιο Επισκοπής
πρωτοελλαδικός οικισμός, μυκηναϊκή ταφική χρήση και παλαιοχριστιανική
κατοίκηση, περιοχή Παλαμηδά, μυκηναϊκοί τάφοι.
