«Ένα κομμάτι βράχος καταμεσής στην θάλασσα, η Ύδρα του πολιτισμού, της ιστορίας, των θρύλων και των μυστηρίων...»
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Άρθρα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Άρθρα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 22 Φεβρουαρίου 2024

Άρθρο του Δημάρχου Ύδρας κ. Γ. Κουκουδάκη για τις σύγχρονες Ελληνοτουρκικές σχέσεις στο διεθνές επιστημονικό περιοδικό "Journal of Balkan and Near Eastern Studies"

Από: Δήμαρχο Ύδρας κ. Γ. Κουκουδάκη
«Δημοσιεύτηκε από το διεθνές επιστημονικό περιοδικό "Journal of Balkan and Near Eastern Studies " το άρθρο μου με τίτλο "The Failed Vision of a Greek-Turkish Security Comminity?". Το εν λόγω άρθρο επιλέχθηκε ως μέρος ενός ειδικού τεύχους  του  προαναφερθέντος περιοδικού για τις σύγχρονες Ελληνοτουρκικές σχέσεις  σε συν-επιμέλεια των Καθηγητών  Kostas Ifantis και Mustafa Aydın.»
Διαβάστε σχετικά: https://www.tandfonline.com/doi/full

 

Τρίτη 10 Ιανουαρίου 2023

Ο δύσκολος παράδεισος της Ύδρας: Αφιέρωμα του BBC στο μαγικό νησί που έχει καταργήσει τους τροχούς

 

Πηγή κειμένου αλλά και για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο κλικ εδώ: https://hellasjournal.com/2023/01/o-diskolos-paradisos-tis-idras-afieroma-tou-bbc-sto-magiko-nisi-pou-echi-katargisi-tous-trochous/
Ένα αφιέρωμα στην Ύδρα, το νησί που κατήργησε από… πάντα τους τροχούς φιλοξενεί το διαδικτυακό ΒΒC.
Σημειώνει μεταξύ άλλων ο αρθρογράφος:
Η εξάρτηση της Ύδρας από τα γαϊδούρια για τις μεταφορές πηγάζει από ένα προεδρικό διάταγμα της δεκαετίας του 1950 που αποσκοπεί στη διατήρηση της αρχιτεκτονικής και του χαρακτήρα του ελληνικού νησιού. Περιλαμβάνει έναν κανόνα ότι τα τροχοφόρα οχήματα – αυτοκίνητα, μοτοσικλέτες, ακόμη και ποδήλατα – δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν εκεί. Δεδομένου ότι η πόλη είναι χτισμένη σε απότομους, αμφιθεατρικούς λόφους που υψώνονται από το λιμάνι σε σχήμα πετάλου, τα γαϊδουράκια είναι η μόνη μορφή μεταφοράς που μπορεί να ανέβει τα απότομα σκαλιά και τα στενά σοκάκια μέχρι τα σπίτια πολλών κατοίκων.
Οι δήμοι σε όλο τον κόσμο εξετάζουν επί του παρόντος τρόπους για να μειώσουν την εξάρτηση από τα ιδιωτικά αυτοκίνητα ή ακόμα και να τους απαγορεύσουν εντελώς από ορισμένα σημεία μιας πόλης. Πράγματι, η συνοικία του Λονδίνου στην οποία μένω εισήγαγε πρόσφατα μια “γειτονιά χαμηλής κυκλοφορίας”, ένα σύστημα που χρησιμοποιεί κάμερες αναγνώρισης πινακίδων για να περιορίσει την κυκλοφορία, ώστε μόνο οι κάτοικοι να μπορούν να οδηγούν εκεί. Λοιπόν, προς το τέλος των διακοπών μου στα ελληνικά νησιά, μου κίνησε το ενδιαφέρον να δω πώς ήταν ένα μέρος που δεν είχε επιτρέψει ποτέ αυτοκίνητα…
Παρά το προεδρικό διάταγμα, οι επισκέπτες του νησιού ενδέχεται να δουν περιστασιακά μια χούφτα οχήματα, συμπεριλαμβανομένου ενός απορριμματοφόρου της πόλης. Και ενώ απαγορεύεται για ενήλικες, τα ποδήλατα επιτρέπονται για παιδιά ηλικίας έως 12 ετών – αλλά μπορούν να οδηγηθούν μόνο τους χειμερινούς μήνες και όχι κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού που επιβαρύνει τους τουρίστες…
Διαβάστε εδώ το άρθρο: https://hellasjournal.com/2023/01/o-diskolos-paradisos-tis-idras-afieroma-tou-bbc-sto-magiko-nisi-pou-echi-katargisi-tous-trochous/

Δευτέρα 5 Ιουλίου 2021

Εγκαύματα ψυχής. Υπάρχει πρόληψη; - π. Βασίλειος Θερμός

 

Από: anastasiosk.blogspot.com
π. Βασίλειος Θερμός*
Γι’ αυτό σού λέω
πρέπει να βρεις έναν άλλο τρόπο να ξεχωρίζεις τους ανθρώπους,
όχι να περιμένεις την πράξη – είναι τότε αργά.
(Τάσος Λειβαδίτης, Φίλιππος: «Οι τελευταίοι»)
Το βιτριόλι που ξεχύθηκε στην αίθουσα συνεδριών της Ιεράς Συνόδου το απόγευμα της 23ης Ιουνίου δεν έκαψε μόνο τα άτυχα θύματα, προς τα οποία η συμπάθειά μας είναι αμέριστη. Έκαψε ταυτόχρονα – και συνεχίζει να καίει, άγνωστο για πόσο ακόμη – αναρίθμητους ανά την επικράτεια, και εκτός των συνόρων ακόμη. Και για τις ουλές από αυτά τα εγκαύματα δεν υπάρχουν πλαστικές επεμβάσεις…
Στους ψυχικώς εγκαυματίες περιλαμβάνονται απλοί καλοπροαίρετοι άνθρωποι (εντός και εκτός Εκκλησίας), έφηβοι και νέοι, ακόμη και παιδιά. Σε μια εποχή κατά την οποία σχεδόν καμία είδηση των βραδινών δελτίων δεν μπορεί να διαφύγει της προσοχής μαθητών δημοτικού (ενίοτε και νηπίων), οι αποσβολωμένοι γονείς χρειάζονται κάθε λίγο να απαντούν στα ερωτήματα που αρχίζουν από ‘γιατί’. ‘Μαμά, μπαμπά, γιατί υπάρχουν άνθρωποι που πνίγουν τη γυναίκα τους δίπλα στο μωρό; γιατί εκείνος ο παπάς ήθελε να σκοτώσει; γιατί εβίαζε παιδιά;’.
 Ως γνωστόν, όταν κανείς πονάει ουρλιάζει ή λέει πράγματα που δεν θα τολμούσε ποτέ υπό ήρεμες συνθήκες. Έτσι αρκετοί καμένοι, στην Ελλάδα και έξω, φωνάζουν με τη σειρά τους αυτό τον καιρό ερωτήσεις που αρχίζουν από ‘γιατί’: ‘Γιατί, σεβασμιώτατοι, τούς χειροτονείτε; Γιατί κάνετε τόσο χοντρά λάθη; Γιατί, όταν αρχίσουν οι καταγγελίες, σωπαίνετε για να μη σκανδαλιστή ο κόσμος τάχα μου; Ή απλώς τούς μεταθέτετε, ώστε να αυξηθούν και αλλού οι καμένοι και αγανακτισμένοι;’. Και άλλα φωνάζουν, αλλά επειδή δεν τά εκφέρουν υπό μορφή ουρλιαχτού, αλλά βουβά μέσα στην καρδιά τους, ή στα κουτσομπολιά εκείνα που σέ βοηθούν να μη σκάσεις, δεν γίνονται αντιληπτά και (κατά την προσφιλή μας συνήθεια να υποτιμούμε τη νοημοσύνη των ανθρώπων) καταχωρούνται ‘κάτω από το χαλί’.
Και κατόπιν ξέρετε τι άλλο σκέφτονται οι καμένοι από το βιτριόλι της αδιαφορίας; ‘Δεν ζούμε στο 1960’, λένε. ‘Σήμερα κάθε μητροπολίτης γνωρίζει και κάποιον ψυχολόγο ή ψυχίατρο που να είναι πιστός. Γιατί δεν τόν συμβουλεύεται; Μήπως επειδή δεν πήρε καν είδηση αυτά που διέκριναν κάποιοι λαϊκοί;’.
Α, και συνεχίζουν: ‘Γεμάτος είναι ο κόσμος από εγχειρίδια εκλαϊκευμένης ψυχολογίας που σέ βοηθούν να γνωρίσεις την ποικιλία των χαρακτήρων. Με λίγα κλίκ ο μέσος άνθρωπος μπορεί να μάθει κάποια στοιχεία για τον ναρκισσιστή και για τον χειριστικό. Του κόσμου οι πληροφορίες υπάρχουν στο διαδίκτυο που σέ υποψιάζουν ότι στην ανθρώπινη συμπεριφορά πολλές φορές τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται’. Και προσθέτουν: ‘Πώς γίνεται τον ιδιόρρυθμο ή βλαμμένο που τόν συζητάνε οι έφηβες στο σχολείο, να τόν βλέπουμε κάποια στιγμή ρασοφόρο;’.
Θα ταίριαζε η φράση ‘γελάει ο κόσμος’ αν δεν έκλαιγε. Δεν ξέρω αν τό υποψιάζονται κάποιοι, αλλά οι άνθρωποι δεν κλαίνε μόνο με δάκρυα και χαρτομάντιλα. Κλαίνε και βουβά, με απογοήτευση και θλίψη, ενίοτε και κατάθλιψη – γιατί όχι; Κλαίνε και από ντροπή για τον όποιον ακατάλληλο τούς φόρτωσαν για εφημέριο, ως καρικατούρα πνευματικού πατέρα. Κλαίνε άλλοτε και ταπεινωμένοι, επειδή τόν ήξεραν από πριν και κάποια Κυριακή τούς κάλεσαν επιπλέον να φωνάξουν και ‘άξιος’!
Μέχρι εκεί λένε συνήθως. Εκεί τούς οδηγεί ο κοινός νους, τον οποίο εμείς οι ηγέτες τους στερούμαστε. Δεν ξέρουν παραπέρα. Δεν γνωρίζουν, για παράδειγμα, ότι κάθε επίσκοπος οφείλει να έχει το συμβούλιο των καλύτερων πρεσβυτέρων του για να ζητάει τις γνώμες τους και για τις χειροτονίες - κυρίως γι’ αυτές! Πού να ξέρουν εκκλησιολογία οι άνθρωποι; Εμείς είμαστε οι ειδικοί.
Ακόμη δεν γνωρίζουν ότι (πολλά χρόνια τώρα!) οι ποιμένες τους διδάσκονται Ποιμαντική Ψυχολογία που σκοπό έχει να υποδεικνύει τις παγίδες τις οποίες στήνουν οι ψυχισμοί των ανθρώπων. Πώς να γνωρίζουν ότι εξετάσθηκαν στο μάθημα όταν σπούδαζαν και πήραν προβιβάσιμο βαθμό, αλλιώς δεν θα μπορούσαν να γίνουν επίσκοποι και πνευματικοί; Πώς να ξέρουν οι κα(η)μένοι ότι στα χρόνια μας κυκλοφορούν γνώσεις για τις διαταραχές του χαρακτήρα, όπως επίσης υπάρχουν πλέον μελέτες για την ιερατική κλίση, για την ψυχολογία του εκκλησιαστικού οργανισμού, για την ηγεσία και τα συναφή; Αυτοί λογικό είναι να έχουν άγνοια, εμείς είμαστε οι γνώστες.
Εδώ αντιστέκομαι στον πειρασμό να αναφέρω τον μόχθο, που πηγάζει από αγάπη για τον κληρικό, τον οποίο επί τριάντα χρόνια έχω καταβάλει για να συνεισφέρω κριτήρια υπό μορφή ερευνών και μελετών (όχι άξιες να διαβαστούν από κληρικούς, βέβαια, διότι αυτοί με τη χειροτονία τους τά έμαθαν όλα). Θα υποχωρήσω, όμως, στον πειρασμό να περιγράψω εμπειρία μου από εκκλησιαστικό συνέδριο η οποία παραμένει ανεξίτηλη. Στο αμφιθέατρο υπήρχαν και επτά επίσκοποι, από τους οποίους οι τρεις κατά τη διάρκεια της ομιλίας μου δεν σήκωσαν ούτε λεπτό τα μάτια τους από το κινητό τους! Μάλιστα ο ένας στο διάλειμμα έκρινε καλό να μού πει: ‘Ωραία μάς τά είπατε, αλλά κάπως δύσκολα’…
Γενικά όλοι βιώνουν ως εφιαλτικό το ενδεχόμενο να ζήσουμε στο παρόν ένα δυστοπικό μέλλον. Κανείς όμως δεν βλέπει ως εφιάλτη το να ξαναζούμε στο παρόν το παρελθόν! Κανείς δεν ενοχλείται ότι το 2021 αναβιώνουμε τη δυστοπία του 1960 (τυχαία το λέω) όπου αρκούσε ένα ‘καλό παιδί’ για να χειροτονηθή. Κανείς δεν αναρωτιέται γιατί εξακολουθούμε να ονομάζουμε ‘συμμαρτυρία’ (δηλαδή των πολλών) την απλή μαρτυρία του ενός!
Αν δεν μάς συγκλονίζει ούτε η εμπλοκή κληρικών με ποινικά αδικήματα, αν δεν μάς κινητοποιεί ούτε ο ανοίκειος (έως και αλήτικος, ενίοτε) τρόπος συμπεριφοράς ορισμένων υποψηφίων (εναλλασσόμενος με δουλοπρεπή, φυσικά), μη στενοχωριέστε, θα έλθει η αλλαγή με άλλο τρόπο. Πώς; Θα περάσει από το πορτοφόλι!
Όταν οι καταδίκες κληρικών από τα ποινικά δικαστήρια θα αρχίσουν να συνοδεύονται και από αγωγές αποζημίωσης κατά του φορέα (δηλαδή της Μητρόπολης) ή του προϊσταμένου (δηλαδή του Μητροπολίτη), τότε να δήτε ευαισθησία! Όταν θα ακολουθήσουμε τη μοίρα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας στην Αμερική που πουλάει κτίρια για να ανταποκριθή στα δικαστικά έξοδα, τότε μόνο θα αρχίσουμε να λαμβάνουμε μέτρα. Και την ίδια ώρα θα αποδείξουμε πόσο υλιστές είμαστε, αφού τα λεφτά θα μετράνε περισσότερο από τις ψυχές που κάηκαν από το βιτριόλι…
Πριν από κάποια χρόνια ο πρωτοσύγκελλος μιας μητροπόλεως μού τηλεφώνησε παρακαλώντας με να δω κάποιον που απευθύνθηκε εκεί ζητώντας να χειροτονηθή. Τόν είδα και κάτι δεν μού άρεσε, το ίδιο προφανώς που προβλημάτισε και εκείνον. Παρά τις προσεκτικές απαντήσεις του ο υποψήφιος φαινόταν να μην έχει σχέση με την Εκκλησία πριν από την υποτιθέμενη ‘κλίση’ του. Απάντησα λοιπόν ότι προτείνω να μην τόν κάνουν. Σε λίγο τυχαία ανακάλυψα ότι προσήλθε σε άλλον μητροπολίτη με τον οποίο είχα φιλικές σχέσεις. Τόν ενημέρωσα αυτοβούλως, οπότε ούτε αυτός τόν χειροτόνησε.
Πάλι τυχαία, προσκεκλημένος για ομιλία σε ιερατική σύναξη τρίτης μητροπόλεως, συναντώ έναν κληρικό ο οποίος μού συστήθηκε: ήταν εκείνος! Απόρησα πώς τόν έκανε ο μητροπολίτης για τον οποίο έχω καλή γνώμη. Έκτοτε, παρά τη στενοχώρια μου, προσπάθησα να ησυχάσω, κρατώντας ένα μικρό ενδεχόμενο μήπως είχα κάνει λάθος και παραήμουν αυστηρός.
Λίγα χρόνια μετά βρίσκομαι στο μετρό. Ένας άγνωστος άνδρας μού απευθύνει τον λόγο. Δείχνει να αγνοεί ποιος είμαι, απλώς βρήκε έναν παπά και θέλει κάτι να πει. Μετά από μια εισαγωγή καταλήγει: ‘Ο γιός μου δεν πήγαινε Εκκλησία, δεν είχε σχέση με αυτά. Και τώρα έγινε παπάς. Κατάλαβες; Τάδε τόν λένε’ και αναφέρει το όνομα εκείνου!
Ακόμη αναρωτιέμαι γιατί συνέβη μια τέτοια σπάνια σύμπτωση.
Έχω γράψει επανειλημμένα ότι στην Ελλάδα όποιος θέλει να γίνει παπάς γίνεται. Κάποιοι τό βρήκαν υπερβολικό. Δηλώνω κατηγορηματικά ότι τό επαναλαμβάνω χωρίς κανένα δισταγμό…
Θέλω και μια άλλη πτυχή να θίξω. Ο επίδοξος φονέας της Συνόδου στα συλλείτουργα προηγείτο των άλλων κληρικών! Ναι, ήταν αρχιμανδρίτης…
Μέχρι τώρα κανείς μητροπολίτης δεν βγήκε να ζητήσει μια ‘συγγνώμη’. Ούτε ο χειροτονήσας τον δράστη, ούτε όσοι τόν φιλοξένησαν στην επαρχία τους και όταν ζορίστηκαν αρκέστηκαν να τόν διώξουν αντί να τού επιβάλουν τα προβλεπόμενα, ούτε εκείνος που τόν ετίμησε με οφφίκιο. Δεν έχει βρεθή ακόμη ο θρηνωδός που θα κλάψει επάξια τον διασυρμό της βαθμίδας του αρχιμανδρίτη. Ενός έργου (διότι αυτό ήταν τα οφφίκια, αναθέσεις έργου) που τό δόξασαν αγιασμένοι μοναχοί…
Θεσπισμένο εντελώς αντικανονικά (όπως έχω δείξει σε σχετική μελέτη) σε καιρό αγραμμάτων παπάδων για να δώσει εύλογο προβάδισμα στους ελάχιστους εγγράμματους κληρικούς (που φυσικά ήταν ιερομόναχοι), κατάντησε νεκρό λείψανο, κουτί άδειο από κοσμήματα κατά την σπουδαία έκφραση του Αγίου Ισιδώρου Πηλουσιώτη. Και συνεχίζουν οι μητροπολίτες μας τη γελοιότητα της απονομής του οφφικίου άμα τη χειροτονία, κάτι που λειτουργεί ταυτόχρονα και ως προσβολή προς τους λευκασμένους οικογενειάρχες πρεσβυτέρους και ως τροφοδοσία (τι λέω; ανοιχτή πρόσκληση!) προς τους νεαρούς που έχουν το μυαλό πάνω από το κεφάλι τους…
Λοιπόν, έχω μια πρόταση. Υποβάλλω ευσεβάστως αίτημα προς την Ιερά Σύνοδο να επιτρέψει και να διευκολύνει την διεξαγωγή σχετικής έρευνας στα αρχεία των συνοδικών δικαστηρίων. Σε τι θα συνίσταται αυτή; Ομάδα κληρικών θεολόγων (όχι ένας, για το αδιάβλητο) θα ερευνήσει όλες τις υποθέσεις καθαίρεσης κληρικών από μια χρονολογία και εξής (1960; 1970;) καταγράφοντας τις εξής ουσιώδεις παραμέτρους: έγγαμος-άγαμος, ηλικία, κατηγορητήριο, έτη από τη χειροτονία μέχρι το αδίκημα για το οποίο κατηγορείτο, έτη από την πρώτη καταγγελία μέχρι την δίκη, ενδεχόμενη αθώωση στο δευτεροβάθμιο. Το μεγάλο διάστημα είναι απαραίτητο για να είναι πιο αντιπροσωπευτικό το αποτέλεσμα ως προς το αντίστοιχο εκκλησιαστικό κλίμα που επικρατούσε και ως προς την ευρύτερη πολιτισμική κατάσταση της κοινωνίας. Για να ερευνήσουμε δηλαδή διαχρονικές και όχι συγκυριακές τάσεις.
Τα στατιστικά αποτελέσματα της έρευνας θα ανακοινωθούν δημοσίως, φυσικά ανωνύμως ως προς τους κατηγορουμένους. Θα τά χρησιμοποιήσει η Ιερά Σύνοδος για μελέτη και εξαγωγή συμπερασμάτων, με τη βοήθεια έκτακτης επιτροπής εργασίας (κληρικών και πανεπιστημιακών λαϊκών θεολόγων) την οποία η ίδια θα ορίσει. Στόχος θα είναι να εντοπισθούν τα ευάλωτα σημεία της επιλογής, χειροτονίας, και ποιμαντικής των κληρικών, έτσι ώστε να εξαχθούν χρήσιμα διδάγματα.
Εδώ ας μού συγχωρηθή να εκφράσω και μια πρόβλεψη. Είμαι σχεδόν βέβαιος ότι το ποσοστό καταδικασθέντων αρχιμανδριτών θα είναι κατά πολύ μεγαλύτερο από εκείνο των εγγάμων. Ποιο ποσοστό; Εκείνο που προκύπτει από όσους άγαμους καθαιρέθηκαν τα τελευταία 50-60 χρόνια σε συνάρτηση με τον συνολικό αριθμό των αγάμων κληρικών (είναι εφικτό να γίνει αναγωγή σε μέσο όρο του διαστήματος αυτού). Αυτό το ποσοστό θα συγκριθή με εκείνο που προκύπτει από τον αριθμό εγγάμων κληρικών που καθαιρέθηκαν ως προς την αναλογία στον συνολικό αριθμό των εγγάμων.  
 
Δεν είναι μόνο τα σεξουαλικά. Προσωπικά έχω συναντήσει στους αρχιμανδρίτες μεγαλύτερο θράσος, περισσότερη φιλαρέσκεια, και συχνότερη αυταρχικότητα, σε σύγκριση με τους εγγάμους. Θυμίζω, επίσης, ότι πρόσφατα είδε το φως της δημοσιότητας η περίπτωση αρχιμανδρίτη ο οποίος κατηγορήθηκε για κακοδοξία! (Υπόψιν ότι σπανιότατα φθάνει να δικαστή κληρικός για αιρετικές απόψεις). Η υπόθεση δεν προχώρησε από το επισκοπικό στο συνοδικό δικαστήριο επειδή υπέβαλε δήλωση μετανοίας (ελπίζουμε ειλικρινή).
Θεωρώ αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα πως οι άγαμοι κληρικοί έχουν απασχολήσει την εκκλησιαστική δικαιοσύνη σε συντριπτική αναλογία συγκριτικά με τους εγγάμους. Αν η έρευνα τελικά δεν αποδείξει αυτή την υπόθεσή μου δεσμεύομαι να ζητήσω δημόσια συγγνώμη από την Ιερά Σύνοδο και από τους αγάμους συλλειτουργούς μου. Αν όμως τήν επιβεβαιώσει, τι θα πρέπει να αναλογιστούμε και να πράξουμε ως Εκκλησία; Πώς θα αξιοποιήσουμε αυτό το εύρημα;
Εάν κάποιος υποθέσει ότι έχω πρόβλημα με τους αρχιμανδρίτες, θα πρόκειται για ανοησία. Ορισμένοι από τους καλύτερους φίλους μου είναι αρχιμανδρίτες. Η επιμονή μου (όπως μπορεί εύκολα κάποιος να συναγάγει από τα βιβλία μου) στρέφεται κατά του αντιεκκλησιαστικού (για να μην πω, αντιχριστιανικού) θεσμού των αρχιμανδριτών και των πρεσβείων τους. Η πραγματικότητα δυστυχώς μέ επιβεβαιώνει, αλλά θα ευχόμουν να μην συνέβαινε αυτό…
Η προτίμηση προς τους άγαμους κατά κανόνα συμβαδίζει με τον κληρικαλισμό και με την δεσποτοκρατία, γνωστά πράγματα. Κάποτε άκουσα γηραιό μητροπολίτη να λέει: ‘Δεν μπορείτε να φαντασθήτε τι ψυχική οδύνη είναι να δικάζουμε επίσκοπο με το ενδεχόμενο της καθαίρεσης. Μαρτύριο!’. Λάθος, όλοι μπορούμε να φαντασθούμε πόσο επώδυνη είναι μια τέτοια έκπτωση. Αυτό που αδυνατούμε να συλλάβουμε είναι γιατί ο καλός μητροπολίτης δεν αισθάνεται την ίδια φρίκη όταν δικάζει για να καθαιρέσει πρεσβυτέρους. Δεν είναι βαρύ κάτι τέτοιο; Μικρή άλλωστε είναι η διαφορά πρεσβυτέρου και επισκόπου, ασυγκρίτως μικρότερη από τη διαφορά πρεσβυτέρου και λαϊκού. Γιατί δεν κάνει μνεία αυτού του ‘μαρτυρίου’;
Είναι απλό, επειδή στη συνείδηση των περισσοτέρων αρχιερέων ο πρεσβύτερος είναι κάτι ασήμαντο. Κυριολεκτικά (και ας μην εκπλήσσονται οι αναγνώστες) πολλοί επίσκοποι τούς έχουν για χαζούς. Είναι απίστευτα πολλά τα περιστατικά κατά τα οποία μητροπολίτες υποτιμούν τη νοημοσύνη των κληρικών τους, είτε σε δημόσιες δηλώσεις τους τις οποίες αναμένουν να γίνουν πιστευτές, είτε στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις μαζί τους.
Έχω υπόψη μου δύο περιπτώσεις καθηρημένων επισκόπων στους οποίους, όταν εκοιμήθησαν, η Ιερά Σύνοδος επέτρεψε (‘κατ’ οικονομίαν’) να γίνει κανονική κηδεία σε αρχιερέα. Γιατί τέτοια εύνοια; Γνωρίζει κανείς παρόμοια ‘οικονομία’ να έχει γίνει σε εξόδιο ακολουθία καθηρημένου πρεσβυτέρου; Αν είναι το ορθό, να τό εφαρμόσουμε σε όλους τους καθηρημένους κληρικούς.
Η συντεχνιακή νοοτροπία υπέρ του άγαμου κλήρου δεν κρύβεται. Είναι αυτή που θα τροφοδοτεί αενάως την παραγωγή αγάμων κληρικών καριέρας, από μια δεξαμενή που και αυτή τροφοδοτείται αενάως λόγω των πρεσβείων αλλά και της αγαμίας των επισκόπων. Το ‘εργοστάσιο’ έχει καθετοποιημένη την παραγωγή, όπως λέγεται, δηλαδή διαθέτει αυτάρκεια σε όλα τα στάδιά της. Και πάντοτε είναι ακριβώς το αίσθημα αυτάρκειας που καθιστά κάποιον κουφό απέναντι σε σχόλια και διαμαρτυρίες. Και την ίδια ώρα το σύστημα περιμένει από τους υπόλοιπους να κάνουν ότι δεν βλέπουν και ότι δεν καταλαβαίνουν. Αν αυτά σάς θυμίζουν κάτι από το ‘τέρας’ του συνδικαλισμού στη χώρα μας, το οποίο έχει κατασκευάσει ένα δικό του σύμπαν και προσδοκά από την κοινωνία να σέβεται τα προνόμιά του, μην αισθάνεστε άσχημα, δεν κάνατε λάθος…
Ας μην λησμονούμε, όμως, και μια άλλη οδυνηρή αλήθεια την οποία κανείς δεν θέλει να γνωρίζει. Πολλοί από τους ψυχικώς εγκαυματίες είναι κληρικοί! Και αν οι λαϊκοί αδελφοί μας για μια ακόμη φορά θα κρύψουν τις πληγές τους όπως-όπως, οι κληρικοί έχουν μεγαλύτερο ένδυμα, που σκεπάζει πιο πολλά εγκαύματα… Μέχρι πότε; Μέχρι να γίνει ολόκληρος ο κληρικός μια πληγή και τότε να μην κρύβεται πια και να διακρίνουν όλοι την αιμορραγία του. Στην συμπεριφορά του, στην αποκαρδίωσή του, στον βουβό θυμό του, στην υγεία του.
Θρησκειοποίηση και μαγεία, συντεχνία, αυθαίρετες και ακατάλληλες χειροτονίες, απογοητευμένοι κληρικοί που κανείς δεν τούς ακούει. Δεν έχω άλλη επιλογή παρά να κλείσω πάλι με τον Λειβαδίτη. Ο στίχος που ακολουθεί αποδίδει κατά εκπληκτικό τρόπο τη νέκρωση κριτηρίων την οποία έχουμε υποστή ομαδικά στην Εκκλησία μας.
Λησμόνησα να σάς πω ότι είχα πεθάνει από καιρό,
μόνο που έπρεπε να τό κρύβω.
(Βραδινές σκέψεις, «Σκιές από μακρινά φώτα»)
*π. Βασίλειος Θερμός
Ψυχίατρος παιδιών καί εφήβων. Δρ. Θεολογικής Σχολής του Παν/μιου Αθηνών.
Αναπληρωτής καθηγητής στην Ανωτάτη Εκκλησιαστική Ακαδημία Αθηνών

 

Κυριακή 16 Μαΐου 2021

Το "ελληνικό παράδοξο" και η εγκληματικότητα - Άρθρο της Καθηγήτριας Εγκληματολογίας Χριστίνας Ζαραφωνίτου στην εφημερίδα "Ελεύθερος Τύπος της Κυριακής"

Από: κα Χριστίνα Ζαραφωνίτου Καθηγήτρια Εγκληματολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο
Με αφορμή το θέμα των ημερών, άποψη μου φιλοξενείται σήμερα στον #Ελευθερος Τύπος της Κυριακής. Ευχαριστώ την εφημερίδα για τη φιλοξενία. Ιδιαίτερες ευχαριστίες στη δημοσιογράφο κ. Μαρίνα Ξυπνητού

Κυριακή 7 Φεβρουαρίου 2021

Αρβελέρ: Όποιος δεν καταλαβαίνει το «τη Υπερμάχω», δεν καταλαβαίνει καλά ελληνικά

 

www.amna.gr
Την αξία τού να διδάσκονται τα παιδιά στο σχολείο την εξέλιξη της ελληνικής γλώσσας υπογράμμισε η Βυζαντινολόγος- Ιστορικός, Πρόεδρος του ΔΣ του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κέντρου των Δελφών και πρώην Πρύτανης της Σορβόννης, Ελένη Γλύκατζη- Αρβελέρ, μιλώντας στη διαδικτυακή διημερίδα «Κτήμα ες αεί: Ελληνική Γλώσσα και Ελληνικός Πολιτισμός παρακαταθήκη 40 αιώνων», που διοργάνωσαν το Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας και ομογενειακοί φορείς, στο πλαίσιο του εορτασμού της Παγκόσμιας Ημέρας της Ελληνικής Γλώσσας.
   «Διατείνομαι ότι κανείς δεν ξέρει τέλεια ελληνικά», είπε η κ. Αρβελέρ εξηγώντας ότι δεν μπορεί κανείς να έχει μελετήσει «και Σοφοκλή και Όμηρο και Θουκυδίδη και Ξενοφώντα και τις Άγιες Γραφές και τον Μακρυγιάννη, και και και..., άρα φτάνει να λέμε στα παιδιά να αρχίζουν από τη βάση και η βάση είναι ακριβώς η Αλεξανδρινή Κοινή».
   «Όποιος δεν καταλαβαίνει το "τη Υπερμάχω" δεν καταλαβαίνει καλά ελληνικά και αν αρχίσουμε από αυτή τη βάση στα σχολειά μας, τα παιδιά θα μάθουν καλύτερα τα ελληνικά», τόνισε η κ. Αρβελέρ, εξηγώντας ότι το Βυζάντιο, ως η αυτοκρατορία του μεγάλου ελληνισμού έθεσε τη βάση της νεοελληνικής γλώσσας, όταν σταδιακά χάθηκε η προτεραιότητα των Λατινικών ως γλώσσα της νομοθεσίας στην αυτοκρατορία και αντικαταστάθηκε από μία αττική γλώσσα «πότε λογία, την οποία χρησιμοποιούσαν οι μεγάλοι ιστορικοί της εποχής και πότε λιτή των θρησκευτικών απλών κειμένων, όπως οι βίοι και θαύματα των Αγίων, κείμενα για να διαβάζει ο πολύς κόσμος».
   Προσέθεσε, δε, ότι «δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πρέπει να μαθαίνουμε και κάποια ξένη γλώσσα, για έναν λόγο απλό, για να μην νομίζουμε ότι μόνο οι Έλληνες ανακαλύψανε τα πάντα», διότι «μία ξένη γλώσσα οποιαδήποτε κι αν είναι μιλάει για φόβους, για αγωνίες, για ελπίδες και αγάπες όπως ακριβώς τις ξέρουμε και στα ελληνικά».
   «Κοινή Αλεξανδρινή, η πρώτη διεθνής γλώσσα»
   Η ακαδημαϊκός μίλησε για την ελληνική γλώσσα ως σύμπτυξη του ευρωπαϊκού πολιτισμού, καθώς «στα ελληνικά εκφέρονται όλες οι ιδέες που είναι οι βασικές ιδέες του πολιτισμού που μας τρέφει σήμερα» και τόνισε ότι ουδέποτε τα ελληνικά μπορεί να θεωρηθούν ως νεκρή γλώσσα, «γι' αυτό άλλωστε δεν υπάρχουν ελληνογενείς γλώσσες», και «ενώ τα λατινικά έδωσαν γαλλικά, ιταλικά πορτογαλικά , ισπανικά, ρουμανικά, τα ελληνικά έχουν μόνο ντοπιολαλιές, διαλέκτους αλλά όχι γλώσσες ελληνογενείς». Σημείωσε ακόμη πως «τα ελληνικά δεν είναι μόνο μία γλώσσα, είναι σειρά από γλώσσες, είναι τα ελληνικά της αρχαιότητας, της ποίησης, της πεζογραφίας, η αττική γλώσσα και οποιαδήποτε άλλη»…
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ: www.amna.gr/macedonia/article/526676/Arbeler-Opoios-den-katalabainei-to-ti-Ypermacho--den-katalabainei-kala-ellinika

Τρίτη 22 Δεκεμβρίου 2020

Hydra 200 Years ago… in 1820

Διακόσια χρόνια πίσω στο 1820. Ένα μικροσκοπικό νησί της τότε Οθωμανοκρατούμενης Ελλάδας που ευημερούσε περίμενε το σήμα της Επανάστασης που ήρθε νωρίς την Άνοιξη του 1821. Αντίστροφη μέτρηση για το 2021. (Αλέξανδρος Μπιλλίνης)

Hydra port, situated midway between the Saronic Gulf and Argolic Gulf. Photo: Alexander Billinis

Από: cosmosphilly.com/hydra-200-years-ago-in-1820
As this article goes to (digital) press, time travel is still not a possibility, and to recreate the past, even as a historian depending on documents, is still, in part, an act of fiction. The historian/writer/novelist is aided; however, in those cases where the physical scene remains more or less the same as the historical period you seek to discuss.
So it is with the island of Hydra, whose amphitheater-harbor remains largely in the same style and architecture as in the time of its glory days, right around the period of the Greek Revolution in 1821. If we block out the digital accouterments in our hand and the often-latest fashions of denizens and tourists, together with the catamarans from Pireaus and the yachts of shipowner and oligarch, we go back in time.
So… let’s set the dial back two hundred years, to 1820.

Antonis Economou, Hydriot, Greek naval captain in the Greek War of Independence

Let us also remove the motors from the caiques who rely on sail and oar power, but the donkeys and mules still ply the lanes. You can see less of the lovely ladies of the island, because they venture out less, and are generally in long, often ornate dresses and partially veiled—the Turks have controlled the Balkans for almost 400 years by this time, and their sartorial styles figure to a degree in local dress. Rather than the various foustanellas worn on the mainland, islander men wear baggy pants called vrakes.
This will not be immediately obvious if you do not speak Greek, but if you do, you will find that many people in the streets are not speaking Greek—though plenty of words will be understandable. They are speaking Arvanitika, a southern dialect of Tosk Albanian, an unwritten language that varies greatly from place to place and is full of Greek, Turkish, Italian, and various Slavic words. On the island, everyone speaks it, and many people, particularly the women, who travel less, might not speak Greek at all. The priests and administrators certainly speak Greek, along with other languages, and the majority of Hydriot men, who are sailors, captains, and shipowners, likely speak Greek along with a smattering of other languages, including Turkish, Venetian-Italian, and perhaps Russian or French.
Hydriots are a prickly breed, entrepreneurial and tough, yet also hospitable. If you sat down with one of them in the shade of a plane tree or inside on a low divan, perhaps smoking a long Turkish pipe, and managed to ask them who they are, they would speak of their patrida (though probably using another word) as Hydra, and their identity as Romioi.
This needs a bit of clarification. The Turks divided their subjects into communities, known in Turkish as Milleti. All Orthodox Christians, from Belgrade to Beirut, were part of the Rum Milleti, which might be translated as the Roman/Byzantine community. The Ottomans conquered a very sophisticated civilization, the Byzantine, which had lasted for over 1000 years and had basically fostered successor states in Serbia, Bulgaria, and Romania, all of which fell under the Ottoman sword. The Ottomans preserved some of the administrative and cultural apparatus of the Byzantium for their Orthodox flock, and the Patriarch of Constantinople, now appointed by the Sultan rather than the Byzantine Emperor, was both the spiritual ruler of the Orthodox faithful and their liaison to the Ottoman Sultan. A specifically Greek nationalism might be familiar to those Hydriots who had traveled to major Ottoman cities or the “Greek” communities abroad. Still, it was more the concept of Romiosini (Byzantineness) defined the Hydriots’ (and most Greeks’) identity at the time.
The world the Hydriots inhabited was a tough one, in 1820 there had only been peace in Europe for about five years, after Napoleon’s final defeat at Waterloo in 1815. While the Ottoman Empire managed—wisely—to avoid much of Napoleon’s wrath in Europe, her Orthodox subjects were not unaffected. For one thing, many Greeks lived either in the Ionian Islands, which in the space of a decade changed hands from Venice to revolutionary France, to a Russo-Turkish occupation, to Great Britain, and thousands of Greeks lived in the Austrian and Russian Empires, which had fought Napoleon.
Many Orthodox in the Balkans viewed the French Revolution as a model for their enslaved lands. One such individual was Rhigas Pheraios, an immigrant to the Austrian Empire, who had worked as a merchant, as an editor of the first Greek newspaper—anywhere—in Vienna, and as a conspiring revolutionary arrested by the Austrians in their key port of Trieste and sent to the Turks in Belgrade, who strangled him and threw his body in the Danube River. His ideas did not die with him.
Hydriots had done well by the Napoleonic Wars, in particular running the British Blockade of French-controlled parts of Europe, trading grain for gold, lots of it, in fact. There is a story, perhaps apocryphal, of one dashing Hydriot captain who had been caught by Admiral Nelson of the British fleet. This hero of Trafalgar asked the Hydriot, “What would you do if you were in my shoes?” The Hydriot replied, “I would hang you.” Taking the measure of the man, the Admiral is said to have remarked, “If I ever see you again, that is precisely what I will do.” The captain was Andreas Vokos, later to adopt the surname Miaoulis.
While the gains from the decades-long Napoleonic Wars had been the icing on the Hydriots’ financial cake, the island’s success was built on a strong maritime commercial foundation. The Hydriot sailors had honed both piloting and commercial skills in the difficult waters and politics of the Eastern Mediterranean and Black Seas. They were ubiquitous in the key Ottoman ports, such as Thessaloniki, Constantinople, Smyrna, and Trebizond, and also traded with major commercial entrepots such as Odessa and Trieste, both of which had very large and powerful Greek commercial communities.
Since 1774, Hydriots, like all Orthodox shippers in the Ottoman Empire, gained the right to fly the Russian flag on their ships, providing them with the protection of an Orthodox Great Power and a degree of extraterritoriality. Yet, the Ottoman yoke was worn rather lightly on Hydriot shoulders.
The Turks did not settle on the island, which was basically self-governing. In exchange for a periodic levy of stalwart Hydriot sailors for the Turkish navy, the island was left to its own devices, with neither the Turks nor the islanders eager to upset the apple cart. Service in the Turkish navy brought vital experience and tactical knowledge to the island, as did the periodic battles with the same Barbary Pirates that induced the young United States to go on to its first foreign war, against the Emirs of North Africa. As such, most Hydriot ships were armed with cannons and possessed of sailors knowledgeable in their use.
Their island was largely a barren rock often rising vertically out of the Saronic Gulf, with a few decent anchorages and no more than a few hectares of arable land. The Hydriots had been refugees fleeing chaos on the mainland or other islands, and they turned to the sea because that was the only agency available to them. With no maritime tradition, they learned from other Greeks or the still ubiquitous Venetians. In the space of a couple of generations, their island had become the biggest shipping center of the Eastern Mediterranean, supporting in 1820 a population about ten times larger than today.
Like Greeks before and after, they took to the sea to find agency in a life where it did not exist, and they found it in financial terms. Many Hydriots, particularly the wealthiest, were satisfied with this state of affairs, yet other Hydriots wanted political and cultural agency as well. Rigas Pheraios had been dead for twenty years, but an increasingly literate society remembered his words. And in Odessa, in 1814, a trio of Greeks formed a secret society dedicated to the liberation of Greece. Their numbers soon included Hydriots, particularly men of the middle class, the section of society that everywhere leads and inspires national liberation movements.
In 1820, the business of Hydriots was business, yet many Hydriots were waiting for a sign.
It was not long in coming. When it came, they answered.


Alexander Billinis
Alexander Billinis is a Greek-American lawyer and author. He lived and worked in Greece, the UK, and Serbia before returning with his family to Chicago in 2013. His books, The Eagle has Two Faces: Journeys through Byzantine Europe, and Hidden Mosaics: An Aegean Tale, are available from Amazon.com.

 

Κυριακή 25 Οκτωβρίου 2020

How Hydra Got its Name, and other Riddles of a Glorious Island (cosmosphilly.com)

 

Τhe area of the first residential core of Hydra. Image courtesy of Spilios Spiliotis.

My latest in Cosmosphilly. The story of Hydra goes back, far back into antiquity, in contrast to conventional wisdom and my own writing. There is evidence that the name itself, connoting water on an island that is barren, rocky, and now imports its water, concealed an ancient secret. Read more here. Once again, I am indebted to Spilios Spiliotis for his brilliant work with the excavations in the late 1990s and for bringing this to my attention. Τη παλιά και μυστική ιστορία της Ύδρας. Ας αρχίσουμε με το όνομα του νησιού. Ένα νησί χωρίς νερό πως πήρε το όνομα «Ύδρα» διαβάστε . . . . Και πάλι ένα θερμό ευχαριστώ στο συμπατριώτη Σπήλιο Σπηλιώτη για τις συμμέτοχες του για το όμορφο νησί μας. (Alexander Billinis)
How Hydra Got its Name, and other Riddles of a Glorious Island
Από: cosmosphilly.com/how-hydra-got-its-name-and-other-riddles-of-a-glorious-island
It is hard not to fall in love with Hydra. We Hydriots are, of course, biased, yet the island’s graphic beauty, sharp light, and proud history, seasoned with the imprimatur of artists and celebrities, make the place a heady mix. As we now celebrate the Bicentennial of Greece’s Revolution, Hydra is a—if not the—center of gravity for this epic struggle of national and personal agency. This history, though relatively recent in a land as archaic as Greece, speaks eloquently for itself.
Other islands and parts of Greece often rightfully take pride in their regions’ deep antiquity, whereas we Hydriots by necessity had to focus on more recent glories. This had been the conventional wisdom; Hydra, in spite of lying in the path of one of the world’s oldest sea lanes, remained, it seemed, largely mute to history until making quite literal waves in the eighteenth and nineteenth centuries.
I remember growing up on Hydra every summer, leaving Salt Lake City to our home on my father’s native island. A history-obsessed youth (not much has changed) I found it odd that the island was largely absent from history whereas other Saronic Islands, such as Poros and Aegina, certainly were not, and the Peloponnesus, a leisurely boat ride away, was the setting of at least 4000 years of advanced civilization.
Most of the history books supported this thesis, but I could not help wondering. My father talked about some sort of Byzantine settlement at Episkopi, an escarpment in the mountains. Herodotus spoke of the island changing hands between Samians and various other Saronic powers, and of course, there was the name, connoting water on a rocky island with dry wells which now needs to import its water. Hydra had plenty of modern history to celebrate, and conventional wisdom made it clear that Hydra had been “absent” from history in prior eras.
I left things at the verdict of the 1980s, as my trips thereafter, even when we lived in Greece, were brief trips to escape Athens. I had not the time, in the deep throes of a banking career, to contemplate a more holistic story of Hydra, one that was being discovered, albeit with little fanfare.
As often happens as one gets older, and in this era of digital connection, my ties to Hydra were renewed, via the ubiquitous online café of Facebook. I involved myself particularly in our island’s 2021 Committee and celebrations, and this also dovetailed nicely with my extensive research of the Greek Merchant Marine. Several of my articles about Hydra commented—erroneously, I now know—on the relative lack of history prior to the Revolutionary Era.
A fellow Hydriot gently corrected me.
In this frustrating era of digital proximity despite physical distance, it is both easier and harder to get to know people. I did not know Spilios Spiliotis when I summered in or visited Hydra, but his presence in any forum regarding our beloved island was ubiquitous.
Every place should have a resident like Spilios—a person dedicated to telling the stories of their place. Such people are invaluable to preserving memory and history all too often forgotten or obscured. I recall walking the high mountain paths of our island, and viewing the endless stone structures, enclosures, and walls, and no doubt Spilios had done far more of the same, for decades. Mute stone structures often cannot tell you their story and era, but if you have the time and patience, together with a passion for your subject, sometimes they do.
So it is with Hydra, where in the past thirty years a more active glimpse into the mysterious past has begun, and it tells an altogether different, more complete story. Such significant stories are often obscured by more glamorous ones, but for a Hydriot, any story about Hydra is significant.

Spilios Spiliotis, (second from the left), after the end of the excavation in the area of Palamida, Hydra, 1999. Image courtesy of Spilios Spiliotis.

Like several learned archeologists, local Hydriot Spilios was not content with the official story of Hydra as a virtual ghost through most of Greece’s history. Spilios participated in several excavations, some supported by the Niarchos Foundation, under the direction of Adonis Kyrou with the assistance of Hydra’s ecological group. Thanks to their efforts, the archeological record, and sometimes the naked stones, started to tell a different narrative than the one we had heretofore accepted.
The name “Hydra” for example, connoting water on an island which today needs a daily shipment from the mainland by tanker boat. Well, perhaps there is another story because archeologists in the 1990s seemed to have found a series of Mycenean era stone channels designed to catch, to collect, and to keep potable water for boats plying the waters of the Aegean. Evidence of such a collection system is particularly present at St. Nicholas Bay on the southwestern tip of the island, at the edge of shipping lanes coming out of the gulf of Nauplion. The roughly hewn and assembled stones easily pass for those of another era, but the name of the island, and the location of the stone trenches, suggest that the island was a provisioning site for potable water and that the name stuck. 
Herodotus, the eyewitness-traveler “Father of History” also referred to the island and its changing hands between invaders from Samos and more local rulers from the nearby Saronic islands and the Peloponnesian mainland. Here too, for so long any classical traces were hard to come by, in a Greece filled with the evidence of five millennia of history and a particular love for artifacts and sites from the Classical era. A careful reading of Herodotus and a concerted effort yielded results. Outside of the seaside hamlet of Vlichos, favored by Hydriots and knowledgeable expats for its quiet beaches and taverna, across a small, seasonal wash, there is an Ottoman-style bridge which connects to a low hill.
I recall climbing this hill any number of times, as a child, and I imagined it to have been a fortress from Classical or Byzantine times, as its low summit was full of rocks both hewn and scattered. Turns out my hunches—and Herodotus’ reports—were correct, as Samian coins corresponding to the time of their occupation were found on this very hill, as well as Aegina coins from their subsequent conquest. Herodotus, the “Father of History,” was proven correct, as in so many cases when his history was dismissed as legend and then proven by the archeological record. One more win for history’s father.
Then of course there is what lies beneath Hydra of today, the picturesque town beloved of painters, and here too there is the varied evidence of several periods of Greek history, particularly of a Byzantine-era settlement on the escarpments in the current neighborhood of Kiafa. Much is obscured by the current assemblage of houses from the 1800s, but an occasional contractor’s shovel yields the humble evidence of a bygone era, before Hydra’s glory days.
I am grateful to have been wrong when I wrote so many times before that Hydra was basically absent from history. Perhaps our beloved island did not participate with the roar she did in the Revolution, but the heart of the island still beat, throughout the long, fascinating, glorious, and complicated assemblage of history that is Greece. It is people like Spilios and any number of others, whose granular sense of detail and patient love for their home, these are the people who bring history to life.
Respect. Respect.
 
Alexander Billinis
Alexander Billinis is a Greek-American lawyer and author. He lived and worked in Greece, the UK, and Serbia before returning with his family to Chicago in 2013. His books, The Eagle has Two Faces: Journeys through Byzantine Europe, and Hidden Mosaics: An Aegean Tale, are available from Amazon.com.



Σάββατο 5 Σεπτεμβρίου 2020

Η Χώρα της αρχοντικής Ύδρας το Σεπτέμβριο πιο ονειρική από ποτέ


Από τα νησιά που μονοπωλούν το ενδιαφέρον και το φθινόπωρο
Μέσα στα λίγα τετραγωνικά χιλιόμετρά της χωρούν η υπέροχη αρχιτεκτονική, η κοσμοπολίτικη αύρα και η ένδοξη ιστορία. Η Ύδρα με την γραφικότητα και την αρχοντιά που την χαρακτηρίζει αποτελεί ιδανικό προορισμό για χαλάρωση, βόλτες και ιστορικές περιηγήσεις και το φθινόπωρο.
Πρωταγωνίστρια του νησιού αυτήν την εποχή, δεν είναι άλλη από την Χώρα του, ένα πραγματικό κόσμημα για τον Αργοσαρωνικό.
Η πόλη της Ύδρας, μια από τις ομορφότερες που θα συναντήσετε και η μοναδική του συγκεκριμένου νησιού, έχει ανακηρυχτεί διατηρητέα. Εκτείνεται ανάμεσα σε δύο βραχώδεις λόφους, στους οποίους είναι διάσπαρτα παραδοσιακά σπίτια με κεραμιδένιες σκεπές, σκούρες μπλε πόρτες και παράθυρα…

Δευτέρα 8 Ιουνίου 2020

Hydra: Rock of Liberty, Rock of Agency - The tiny Greek island which punched above its weight--always!


Από: κ. Αλέξανδρο Μπιλλίνη - Alexander Billinis / 8 Ιουνίου 2020
Greece is a small country with a vast history going back several millennia. A country of Peninsulas and Islands, the sea naturally played a key role in Greece's development and from prehistoric times Greeks have been among the world's finest seafarers.
Hydra is a tiny Greek island. When viewing the map of Greece, itself a small country, you get a perspective of just how small this island truly is, barely visible unless you scroll in here to see it better, so please do!
Photos by Spilios Spiliotis, Hydra is a rocky, mountainous massif.

Τετάρτη 26 Νοεμβρίου 2014

Kontranews - Κείμενο από τον συγγραφέα–δημοσιογράφο κ.Γιώργο Λεκάκη για την Ύδρα

Κείμενο του συγγραφέα – δημοσιογράφου κ.  Γιώργου Λεκάκη στην εφημερίδα Kontranews στις 25 Νοεμβρίου 2014.
Ιστοχώρος του συγγραφέα–δημοσιογράφου κ.  Γιώργου Λεκάκη: www.lekakis.com

Σάββατο 24 Μαΐου 2014

Ο Κοτρώνης ένωσε την Ύδρα (δημοσίευση από τα "Υστερόγραφα")

Πηγή: ysterografa.gr
Ενωτικός εμφανίστηκε ο Δήμαρχος Ύδρας Άγγελος Κοτρώνης στην αποψινή ομιλία του προς τους ποιλίτες του ιστορικού νησιού, με φόντο τον δεύτερο γύρο των εκλογών της Κυριακής.
Ο Άγγελος Κοτρώνης προέταξε το “εμείς”, ως κινητήρια δύναμη της συνέχισης της μεγάλης αλλαγής στην Ύδρα, και ζήτησε από όλους τους πολίτες του ιστορικού νησιού να σταθούν στο πλευρό του την επομένη των εκλογών, ώστε να υλοποιηθούν  οι σημαντικές μεταρρυθμίσεις που έχουν δρομολογηθεί στο πλαίσιο της διοίκησής του.


Τρίτη 20 Μαΐου 2014

Ο Καναπές ή εμείς ;;;

Τούτη την χειρότερη ώρα διάλεξα για να γράψω αυτό το κείμενο.
Τούτη την ώρα πού το νησί πολιτικά είναι κομμένο στα δύο  και κανείς δεν δίνει σημασία τέτοια ώρα σε τέτοια κείμενα, εγώ εδώ,  στην «κοσμάρα μου»…
Όπως είδατε  και ακούσατε, εχθρός του κύριου Κοτρώνη είναι ο κύριος Κουκουδάκης κ εχθρός του κου Κουκουδάκη είναι ο κύριος Κοτρώνης (πολιτικά εννοούνται  οι όροι…)
Εχθρός δικός μου όμως ήταν η σημερινή κατάσταση του νησιού μας, τα προβλήματα του.
Δύο είναι οι κύριες πηγές ανάτασης : η Ανταγωνιστική Οικονομία και η Ανάπτυξη του Πρωτογενούς Τομέα.
Ο Δημότης Υδραίος ανήκει στους τυχερούς δημότες. Είχε την πολυτέλεια ανάμεσα σε 7 Υδραίους πού δήλωσαν την πρόθεση τους να ασχοληθούν με τα κοινά να επιλέξει στην Α Φάση ποιους θα στηρίξει. Στην Β Φάση πλαισίωσε  αυτούς πού θεωρούσε καλύτερους και τώρα τους ψηφίζει.. Αυτή είναι η πραγματικότητα…
Έξι μήνες πριν τις εκλογές (και άλλα επτά χρόνια εμπειρίας ) κτυπιόμουνα με τα προβλήματα του νησιού μας και έτριβα τα χέρια μου κάθε φορά πού βρίσκαμε μία λύση. Κάποιοι άλλοι έτριβαν τα χέρια τους όταν πετύχαιναν μία καλή πολιτική - δημοτική μεταγραφή .
Δέχθηκα να συμμετάσχω και σε κοινό σχήμα με άλλον μπροστά. Αυτό τελικά μας οδήγησε, με ποιο γρήγορους ρυθμούς, στο Τέλος… Έτσι είναι.

Κυριακή 29 Δεκεμβρίου 2013

Ένα νέο Υδραιόπουλο διαπρέπει στον χώρο του Καφέ

Από: Πρωταγωνιστές
Γιώργος Μελαχροινός, ένα νέο Υδραιόπουλο διαπρέπει στον χώρο του Καφέ, παρουσίαση στην εφημερίδα "Εικονοσκόπιο", (τεύχος Δεκεμβρίου 2013, σελίδα 21).

Πέμπτη 7 Νοεμβρίου 2013

Οι δύο Ύδρες...

Κείμενο από: Βασίλη Γκάτσο
Ορεινή Ερμιονίδα
Είναι ανάγκη να καταγραφούν ακόμη και οι πιο ταπεινές κατασκευές.
Για τον απλό λόγο: Δεν είναι καθόλου ταπεινές και ασήμαντες. Έγιναν από τον άνθρωπο του μόχθου, γιατί τις χρειαζότανε να καλύψει ουσιαστικές ανάγκες του. Και σήμερα η αρχιτεκτονική, όσο μεγαλειώδης και να είναι αν δεν είναι χρηστική και αναγκαία, δεν είναι παρά επίδειξη. Μεγάλοι αρχιτέκτονες όπως ο Κωνσταντινίδης και ο Πικιώνης συστηματικά ασχολήθηκαν με την λαϊκή κατοικία, τις λαϊκές κατασκευές γιατί είναι σοφά, ωραία και χρήσιμα κατασκευάσματα. Είναι όπως τα δημοτικά μας τραγούδια.
Για παράδειγμα η Ύδρα που είναι δύο Ύδρες: Η μία, η γνωστή, με τα θαυμαστά αρχοντικά της που κάλυψαν τις ανάγκες, υλικές και πνευματικές μιας μοναδικής εποχής, και η ορεινή Ύδρα με τις κατασκευές των ανθρώπων του μόχθου από τα προϊστορικά χρόνια μέχρι και σήμερα. Ξερολιθιές, στάνες, αγροτόσπιτα, περιβόλια, μονοπάτια, καλντερίμια, οχυρές θέσεις, παρατηρητήρια, υδραγωγεία, πηγές, στέρνες, ιερά, ξωκκλήσια, μοναστήρια, χαράγματα στις πέτρες, ασβεστοκάμινα, και τόσα άλλα, μπερδεμένα μέσα στο χρόνο, ποιο πρώτο και ποιο δεύτερο, τοπωνύμια  μύθοι, ιστορίες.  Δεν ξέρω ποιος κερδίζει τα περισσότερα, ή μάλλον ποιος χάνει: Αυτός που θα περιηγηθεί τον οικισμό ή αυτός που θα πάρει τα βουνά της Ύδρας;…

Για περισσότερα κλικ στον σύνδεσμο:http://enpoermionis.blogspot.gr/2013/11/blog-post_2778.html

Δευτέρα 4 Νοεμβρίου 2013

Με ενότητα τα έργα πάνε μπροστά!

«Μετά την αποκάλυψη της «Φωνής της Ύδρας» για το εξώδικο που έχει σταλεί στους αρμόδιους φορείς, από ιδιοκτήτες οικοπέδων, οι οποίοι αντιδρούν στην εγκατάσταση του βιολογικού καθαρισμού σε τμήμα οικοπέδων τους, οι δύο κύριοι φορείς του έργου προέβησαν σε διαφορετικής απόχρωσης ανακοινώσεις.
Έτσι: ο Αντιπεριφερειάρχης Νήσων ζητά από τις εμπλεκόμενες αρχές «να λάβουν υπόψη τους τις διατυπωθείσες απόψεις των θιγόμενων πολιτών», αποφεύγοντας έτσι πολυετή δικαστήρια,
Ενώ σε αντίθετη γραμμή πλεύσης κινείται ο Δήμαρχος Ύδρας, ο οποίος αναφέρει ότι οι αιτιάσεις τους θα κριθούν από τη Δικαιοσύνη, αναγνωρίζοντας βέβαια και την ύπαρξη πιθανής απαλλοτρίωσης.

Κυριακή 3 Νοεμβρίου 2013

Μια πρόταση… «Ζήτημα Αξιοπρέπειας...»

Μέρος από άρθρο του Αντρέα Ανδριανόπουλου με τίτλο: «Ζήτημα Αξιοπρέπειας...»
«…Θα έκανα μια πρόταση στους φοβισμένους εχθρούς της οικονομίας της αγοράς. Ας διαλέξουν μια περιοχή της Ελλάδας, λχ την Ύδρα, κι ας την εξαιρέσουν από το δημοσιονομικό καθεστώς της χώρας. Μηδέν ατομική άμεση φορολογία, χαμηλή έμμεση και εταιρίες με κάτω του 10%. Ας διακόψουν κάθε κεντρική κρατική χρηματοδότηση, κεντρικά δημόσια έργα και φροντίδα κρατικών υπηρεσιών κι ας αφήσουν τον Δήμο να λειτουργεί, στο οικονομικό και κοινωνικό κομμάτι, σαν αυτοδύναμη κυβέρνηση. Μόνο την άμυνα και την εξωτερική πολιτική θα διαφεντεύει η Αθήνα. Η δημόσια τάξη και η παιδεία θα αποτελούν κι’ αυτές τοπική ευθύνη. Κι ας περιμένουν για 2-5 χρόνια τα αποτελέσματα. Στοιχηματίζω πως οι πολέμιοι των φιλελεύθερων επιλογών θα καταπιούν την γλώσσα τους. Ας το τολμήσουν. Τότε όλοι θα καταλάβουν τι ακριβώς σημαίνει ανάπτυξη. Αδυνατώ να αντιληφθώ σε τι ακριβώς θα έφερνε αντίρρηση η τρόικα σε ένα παρόμοιο πείραμα. Γιατί δεν το επιχειρούν;…»

Για να διαβάσετε όλο το κείμενο κάντε κλικ στον σύνδεσμο: http://stithoskopio.blogspot.gr/2013/11/blog-post_4810.html